Het komt niet vaak voor dat een singer-songwriter geen eigen website heeft op het Internet. De in Buffalo, New York geboren Jim Barile schijnt het zich te kunnen veroorloven. Behalve dat hij al meer dan twintig jaar muziek maakt en liedjes schrijft in het alternatieve folk circuit, zult u dus over hem niet te weten komen in dit verslag. Eind vorig jaar pas maakte ik voor het eerst kennis met zijn al in 2004 verschenen CD If You Get Close You Can Hear. Zelden een doeltreffender album titel gekend als deze. “What you hear is what you get” lijkt hij je te willen zeggen. Kruip lekker dicht tegen je speakers aan en geniet van prachtige adembenemende songs die deze plaat bevat. Ze doen mij trouwens sterk denken aan een paar Goddelijke Robbie Robertson composities. De CD opent met Ghostdance dat ook zo uit de mauw van Nels Andrews zou hebben komen. Mooie harmony vocals van Mary White en Rosemary Buttler (James Taylor). De daarin verweven donkere aangrijpende mondharmonica partijen komen van ene Mickey Raphael, (Willie Nelson). In de filmische muziek, die ik in Lady In The Midnight Sky hoor, zie ik belangrijke rollen voor Mickey Rourke en Al Pacino in een videoclip weggelegd. Ik weet niet hoe dat komt maar ik zie een mysterieus leegstaand hotel in een verlate bloedhete stad. Welke film was dat ook al weer? The Devils Advocate? Maar goed, mocht u dan nog niet overtuigt zijn dan luister maar eens naar het verhaal dat Barile verteld in She Blew Me A Kiss. Okay, John Trudell zou het ook verzonnen kunnen hebben maar ik noem dit oer Roots. Bij de eerste aanslag van zijn gitaar in de afsluiter Helpless heb je al door dat het hier niet om zomaar om een cover gaat. Nee, Jim Barile heeft het aardig voor elkaar op deze plaat. Dit allemaal weggezet met geraffineerde gastoptredens van o.a. Delaney Bramlett, John Molo (Bruce Hornsby) Albert Lee en Augie Meyers, schreeuwt If You Get Close You Can Hear om If You Did Hear This We Will Get Back. Met andere woorden hoogste tijd voor een opvolger dus. (Jan Janssen)