Het komt nog regelmatig voor dat ik een CD meteen wil belichten maar dat ik de artiest in kwestie niet ken. Probleemloos zak ik dan af naar de autobiografie om meer over hem of haar te weten te komen. Niets bijzonders dus. Zo overkwam mij dit ook na het beluisteren van Damien Dempsey’s vierde CD To Hell Or Barbados. De tweeëndertigjarige Ier, geboren in een arme buitenwijk van Dublin genaamd Donaghmede, groeide op met de klankkleuren van de traditionele Ierse folkmuziek. Terwijl hij studeerde aan de Ballyfermot Rock School maakte hij zijn debuut in 1995 met de EP The Contender. Ik zal u het lange verhaal tussen die tijd en nu besparen, maar feit is dat de gozer iets bijzonders in zijn mars heeft. Vooral zijn brede kijk op muziek maakt hem, in mijn trommelvliezen, uniek in zijn soort. Dit alles is zeer appetijtelijk samengevat op zijn CD To Hell Or Barbados. De titel riep bij mij meteen een herinnering op. Voormalig IRA lid en latere MI5 informant Sean O'Callaghan schreef ooit een gelijknamig boek met die titel. Het boek beschrijft een verborgen pijnlijke Engelse historie in Ierland. Ierse ingezetene werden in de zeventiende eeuw schaamteloos verscheept naar de suikerplantages op Barbados. Dit als extra informatie tot u genomen te hebben hoor ik op Dempsey’s nieuwe CD in de basis overduidelijk de traditionele Ierse folk aanpak. Dempsey verbroedert deze echter met Wordlbeat waarin hij flirt met Afro-BeatPop en Reggae-Pop. Dit alles wordt dan op een stilistische en reflecterende manier gebracht. In moderne bewoordingen worden vele facetten van het hedendaagse hectische leven becommentarieert. De waan van de dag laat, opvallend genoeg, zo ook zijn positieve kant zien. Dempsey’s stem kan ik niet uitzonderlijk noemen maar je hoort wel dat hij er alles aandoet om deze goed te klinken. De hard werkende Ier heeft in het verleden, per slot van rekening, niet voor niets het podium gedeeld met mensen als Bob Dylan, Sinéad O’Connor en Willie Nelson. Je moet van muzikale technische veelzijdigheid houden om To Hell Or Barbados echt op waarde te schatten. De reggae in Your Pretty Smile en Teachers liggen mij niet zo maar daar staat tegenover dat Dempsey in de tracks How Strange en in de semi-akoestische ballad Kilburn Stroll zonder enige moeite eredevisie niveau haalt. In de track The City hoor ik die specifieke Peter Gabriel rhythm beat. Bassist Claire Kenny (Indigo Girls) ontpopt zich daarin als een ware opvolger van Toni Levin. Het sproken woord in het “liedje” Serious zou ook zomaar door Robbie Robertson uitgesproken kunnen zijn. Niet zozeer qua Tempo maar de manier waarop. To Hell Or Barbados was voor mij een openbaring. Altijd al geweten dat kunst en cultuur samengesmolten kunnen worden in een muzikale mengelmoes. Damien Dempsey gaat daarin wel erg ver, maar blijft erg toegankelijk voor een breed luisterpubliek. (Jan Janssen)