Pioneers In Music noem ik het in Amsterdam gevestigde en stevig aan de weg timmerende Rosa Records. Onder het motto “wij brengen uit wat wij leuk vinden” scoorde het label vorig jaar al met een aantal piekfijne een beetje obscure releases. Zo zag ondermeer het debuutalbum van The Rootsclub daar het daglicht. Maar ook het door ons zeer gewaardeerde solo debuut van Chris Allen “Goodbye Girl And The Big Apple Circus”. Het jaar is nog maar net begonnen of het label bestookt ons opnieuw met een fraaie plaat. Bad Days Ahead is volgens mij het tweede soloplaat van de uit Portland afkomstige singer-songwriter Michael Dean Damron. Om te beginnen kunnen we het woordje solo wel tussen aanhalingstekens zetten. Morgan Geer (gitaar), Sam Henry (drums) en Allen Hunter (bas) vormen gezamenlijk de as van Damron’s begeleidingsband genaamd The Thee Loyal Bastards. Hoewel het label, niet helemaal onterecht, refereert naar grootheden als Dylan, Earle, Escovedo etc., hoor ik oude spierballen rock van Drive-by Truckers en neusgesnuif van Brent Best’s Slobberbone of The Drams. De krachtpatserij op deze plaat heeft zo zijn louche specialiteiten. Sweat To God bijvoorbeeld, Hot Tuna fratsen worden daar toch echt in het nekvel gegrepen. Ik krijg er misschien last mee, ik kan het ook niet laten, maar deze energie mis ik op de nieuwe Truckers plaat. Hoe donker is donker, zou u zich af kunnen vragen bij het luisteren naar deze langspeler? Wel, pikke donker, luister maar eens naar de bijna godslasterende verwijten in Hallelujah. Damron vreet zijn microfoon bijna op. Mede daardoor zijn de teksten niet altijd even zuiver te volgen. Als singer-songwriter liefhebber verlang je dan eigenlijk al vrij snel naar het, helaas ontbrekende, lyric boekje. Pas als Damron het wat rustiger aan doet, zoals in Ghost, valt bij mij het kwartje. Deze knaap schrijft niets ontziende vaak zelfreflecterende juweeltjes die misschien bij velen van u ó zo herkenbaar zullen voorkomen. Hoe Damron erbij kwam om een liedje te schrijven over de in 1988, op dertigjarige leeftijd, overleden Andy Gibb weet ik niet. Damron “keep of drugs” betoog duurt gelukkig nog geen drie minuten. Damron lijkt zich daar vooral af te vragen hoe het toch mogelijk is dat als het bedje zo gespreid is, met Victoria Pricapal erin en nog eens drie jodelende jonkheren Barry, Maurice en Robin Gibb (The Bee Gees), je leven toch nog zo naar de klote kunt helpen. Michael Dean Damron & The Thee Loyal Bastards zetten, wat mij betreft, het jaar 2008 op scherp. Ik weet bijna wel zeker dat de ingewijde southern rock liefhebber de lont zal weten te vinden. Toch maar even snel aansteken (lees scoren), zodat Michael Dean Damron & The Thee Loyal Bastards kunnen exploderen op Take Root Festival 2008. (Jan Janssen)