Als drummer zat Glenn Thompson bij de erg succesvolle Australische band The Go – Betweens, dat met Robert Foster en met de helaas te vroeg overleden Grant Mclennan de belangrijkste liedjesschrijvende leden in huis had. Moest hij daar genoegen nemen met een bijrol, onder de naam Beachfield stuurde hij eind 2007 het resultaat van zijn eigen project ‘Brighton Bothways’ de wereld in. Wie het popwerk kent van The Go- Betweens zal niet verbaasd zijn dat Thompson’s liedjes daarvan sterk in het verlengde liggen. Elf songs die allemaal dat bijzondere vederlichte popkarakter bezitten, met van die puntige melodieën en vol onverwachte wendingen. Muziek die je aanvankelijk afdoet als oninteressant, maar na vaker luisteren je zo nu en dan toch bij de lurven neemt. ‘Theme Person’, ’Coles To Newcastle’, ‘One Way Ticket’ en ‘Suburban Life’zijn daar goede voorbeelden van. Catchy, ritmisch, caleidoscopisch. Thompson strooit ook geregeld met, wat mij betreft, overbodige technische geluidssnufjes, maar doet zo vernuftig dat het eigenlijk niet stoort. En hiermee is de kern van dit album aardig weergegeven: hij musiceert op het slappe koord van kunst en kitsch, maar doet doorgaans niet genoeg om van een ba(a)nbrekende schijf te spreken.
(Huub Thomassen)