Ik mag dan een notoire muziekjunk zijn, onbekende stuff dient zich nochtans steeds opnieuw aan. In dit geval gaat het om Nolan McKelvey, een in de omgeving van Boston gewortelde, maar vanuit Flagstaff, AZ opererende muzikant die met ‘The Sound Of The Crash’ een doorgaans smakelijk kostje van folk – en popingrediënten opdist, dat hij heeft verwerkt in tien uiterst melodieuze werkstukjes. Onweerstaanbaar is het eerste kwartet liedjes dat met ‘Michigan’, ‘I Can’t Disguise’, ‘The Decider’ en ‘The Perfect Crime’ een ondefinieerbaar, maar allerprettigst onderbuikgevoel teweegbrengt. Vier prachtig afgeronde nummertjes, die gegarandeerd bezit van je nemen. Liedjes die je nooit in de weg zullen zitten en aanhoudend een gewillig oor bij je vinden. Ze bezitten perfect geweven harmonieën, waarbij afwisselend pop, folk en af en toe blues de grondtoon aangeven en onweerstaanbaar zijn door dat prachtig open gitaargeluid. Niet de gehele cd heeft dit sublieme gehalte, want het jazzy sfeertje in ‘Twillight’ heeft niet de gewenste spanning die je bij een dergelijke titel mag verwachten en klinkt in ‘Weathervane’ de invloed van de vroege Jayhawks wat te veel door. Maar in ‘A Ripple On The Water’ sluiten melancholie en lichtvoetigheid een prachtig verbond en neemt het vlotte ‘Now That I Found You’, door die korte maar kordate gitaarsolo, stiekem een loopje met je. Het ritmische ‘Dust Bowl Blues’ klinkt een tikje surrealistisch en de dynamische afsluiter ‘Fallen Star’, wordt door de stem van McKelvey, naar een mooie climax gezongen. Stad en land reisde hij af om optredens te verzorgen, meestal als support act voor grote namen (Greg Brown, Tim O’Brien, Richard Buckner en Derek Trucks) en had hij bescheiden succes in de regio van Boston met zijn voormalige bands The Benders en The Resophonics. Ook maakte hij onder eigen naam en gesteund door zijn band ‘33’al drie albums. Maar het verslavende ‘Sound Of The Crash’ alleen al, is voldoende om op de hoogste trede van het poppodium plaats te nemen. (Huub Thomassen)