De recensies van de debuut EP "The Good Life" van Justin Townes Earle, juist ja zoon van Steve, waren lovend. Had zelf zoiets van “O jee daar gaan we weer, wat de boer kent dat vreet ze wel”. Nadat ik deze pas zesentwintigjarige zwaar getatoeëerde magere spriet over planken van Ryan’s Auditorium, Nashville, heb zien springen en swingen, tijdens de Americana Honor Awards, ben ik daar toch anders over gaan denken.

Onder bezielende begeleiding van producer RS Field (Buddy Guy, Allison Moorer), treffen we nu twaalf korte en behoorlijk boeiende liedjes aan. De geest van Hank Williams en diens zoon Hank III zweeft in de lucht. Zijn sex, drugs en rock ‘n’ roll verslaving lijken hun tol geëist te hebben. Tijdens Justin’s band periode met The Distributors en het bluegrass combo The Swindlers overleefde hij maarliefst vijf drugs overdoses. Deze lijken nu plaats gemaakt te hebben voor super inspirerende stilistische muziek, Het scala aan muziekstijlen is enorm van Western Swing tot Hillbilly Twang en van Bluegrass tot hartverwarmende soul, niet is vreemd genoeg lijkt het wel. Kortom, teveel om op te noemen. “I am my father's son. I've never known when to shut up. I ain't foolin' no one. I am my father's son.”, horen we in het liedjes ‘Mama’s Eyes’. Dapper is het zeer zeker maar dat hij niet hoeven te bewijzen, wat mij betreft. Nee, liedjes als de ballad ‘They Killed John Henry’ en het uitermate radio vriendelijke ‘Black Eyed Suzy’ spreken wat dat betreft voor zichzelf. Ook de zelfreflecterende honky-tonk kraker ‘Poor Fool’ en afsluiter ‘Here We Go Again’ stralen een groot jong talent uit.

Vraag is meer hoe stabiel blijft deze naar mijn gevoel onberekenbare jonge gast. Kan hij de druk aan en komt hij zijn afspraken na? De toekomst zal het leren. Neemt echter niet weg dat Justin Townes Earle een bijzonder aardig plaatje heeft gemaakt, niet nieuws maar wel uitdagend afwisselend. (Jan Janssen)