Als ik erin slaag lloyd Maines, David Grissom, Glenn Fukunaga en Terri Hendrix als begeleiders te strikken, is het onmogelijk een slechte plaat te maken, zo moet de Texaanse countryrocker Owen Temple misschien wel hebben gedacht. Drie, naar het schijnt heel matige albums, gingen immers aan ‘Two Thousand Miles’ vooraf. Omgeven door dit virtuoze stel is het hem inderdaad gelukt een lekker onderhoudende plaat te maken. Niet dat de liedjes zich zo sterk onderscheiden in dit afgelikte genre (dat lukt slechts zelden iemand) maar de muzikale invulling en de productionele meesterhand van Maines himself, zorgen voor een behoorlijk hoog kwaliteitsniveau. Tekstueel komen natuurlijk geluk, liefde, drank en hun keerzijdes weer volop sentimenteel aan bod, maar deze clichéonderwerpen worden op zijn tijd afwisselend in een rock- of balladejasje gestoken. Daarbij beschikt Owen Temple over een mooie warme stem, die wel iets weg heeft van Steve Earle in diens jonge jaren. Door de hoge draaibaarheidsfactor van de songs en de puike productie, zal in Amerika deze cd vaak op de radio te horen zijn. Daar een toppertje in de dop wellicht. Aan deze zijde van de oceaan zal ‘Two Thousand Miles’ waarschijnlijk - tussen het massale aanbod - niet meer dan een voetnoot blijken te zijn. (Huub Thomassen)