Met een titel als ‘Cadillac Road’ kan het bijna niet missen. We hebben hier van doen met een rusteloze troubadour die de luisteraar wil meenemen op zijn reis zonder einde. Zo iemand wil zijn observaties, mijmeringen en ervaringen, via aansprekende teksten en mooie melodieën, omzetten in mooie songs. Juiste drijfveren dus om een mooie plaat te maken, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat Stayton Bonner daar slechts voor minder dan de helft in geslaagd is. De reden is dat deze Oost - Texaan, die na een studie Engels aan de universiteit van Austin, Texas in deze kapitale muziekstad is blijven hangen, te veel saaie zijpaden opschiet. De titelsong waarmee het album ‘Cadillac Road’ opent is een stevige en mooie roadsong, maar blijkt helaas geen indicatie te zijn voor een avontuurlijk vervolg. Te vaak verzanden de liedjes in een gezapige sfeer, al toont hij in het prachtige anti – oorlogslied ‘Perrone’ wel degelijk aan over songschrijvers talent te beschikken. In ‘Going New Mexico’ bezingt hij het zalige gevoel dat ‘nothing is better than a good road trip’ teweegbrengt. Zo is dat maar net, maar als hij het instrumentale jazzy niemendalletje ‘El Camino’ schrijft over Mexico, leidt blijkbaar toch niet elke trip tot grootse inspiraties. Heel grappig is de ironische manier waarop hij de ‘avontuurlijke’ drang van zijn levensgezellin beschrijft in ‘Seventies Easy Listening Song’. Thuis samen op de bank luisteren naar brrrr…. Bread en America en geregeld samen shoppen. Misschien is het wel vooral dit laatste wat hem in ‘Perfect Kind Of man’ verleidde tot de ontboezeming ‘married life has been a journey of self – realization. I used tot think I was much cooler than I turned out to be’. Laat ik het bij deze ‘wijsheid’ laten. (Huub Thomassen)