Met David Kraai & The Saddle Tramps verwelkomen we weer een aardig hip Alt Country bandje in de trend van Flying Burrito Brothers, The Long Ryders en The Amazing Rhythm Aces. Toen ik het CD boekje opende wist ik gek genoeg meteen wie David Kraai was. De countryrocker deed mij qua uiterlijk en na het beluisteren van diens tweede CD High & Lonesome meteen denken aan Neal Casal en Johnny Irion. Mijn eerste indruk heb ik daarna ook niet meer bij hoeven bij te stellen. Nu zou ik het hierbij kunnen laten, waren het niet dat er wat bijzonders te melden valt over deze uit up-state New York afkomstige singer-songwriter en vormgever. De man vertaald namelijk zijn visuele observaties in pakkende bijzonder composities. Hoewel ik het in 2004 verschenen “A Denim Fall” niet ken hoor en zie ik dat op High & Lonesome. Een Neil Young of een Gram Parsons zijn natuurlijk nooit ver weg maar het bijzondere daaraan is dat David Kraai & The Saddle Tramps een brug slaan naar wat ooit al eens gedaan is en wat voor mij nieuw in de oren klinkt. Vooral in liedjes als “Had Been” en “You Cant Trust” tilt hij dit naar een hoger plan. The Saddle Tramps, bestaande uit Marty Hodulick op pedal steel, Sean Powell electische gitaar, Chris Ragucci achter de drumkit en Jon Stern op basgitaar, klinken solide maar dringen zich niet op aan de zuivere songs. Vooral tracks als “Leading Ladies & Final Bows” en de afsluiter Angels In Her Eyes, But The Devil In Her Grin maken dat duidelijk. Ik kon geen kant meer op. Albumtitels als Fade Away Diamond Time (Neal Casal) en Unity Lodge (Johnny Irion) kreeg ik daarna niet meer uit mijn hoofd geslagen. Hoe gek het ook mag klinken David Kraai & The Saddle Tramps overrompelde mij met pure creativiteit en kunstzinnigheid. Met andere woorden “this good old new fashion music I did dig very much”. (Jan Janssen)