Eindelijk is hij er dan! De opvolger van, de uit Canada afkomstige singer-songwriter Kathleen Edwards, prijsbeesten uit 2003 “Failer” en het in 2005 verschenen “Back To Me”. Hij heet Asking For Flowers en man wat is het weer genieten geblazen. Volgens ingewijde kringen is de release van een derde album een zware bevalling. Edwards heeft daar kennelijk helemaal niet bij stilgestaan, want ze zet weer een stap voorwaarts. Ten minste, zo zie ik het. De ruige muzikale kanten zijn, als je haar voorgangers kent, er een beetje af. Dat ligt aan het hoge productie gehalte. Edwards en mixer van haar vorige album Jim Scott (Counting Crows, Matchbox Twenty) zijn daar verantwoordelijk voor. De twang heeft plaatsgemaakt voor lekker poprockende nummers waar helemaal niets mis mee is. Ze schuift daarmee aan tafel bij collega’s als Mary Gauthier, Tift Merritt en Lucinda Williams. Het is dit keer erg moeilijk één specifiek nummer eruit te pikken die boven de rest uitspringt. Je zou dat uit kunnen leggen als een vlakke of saaie plaat, maar wie goed luistert zal tot de ontdekking komen dat dit toch echt niet zo is. Daarvoor raken liedjes als Sure As Shit en Oh Canada te veel. Tja, en als je dan afsluit met liedje als Goodnight, California dan kan het toch niet anders zijn dat deze in Ottawa geboren kunstenares aan de vooravond staat van een mega doorbraak. Kathleen Edward is op eigen kracht muzikaal en instrumentaal gegroeid en maakt haar belofte meer dan waar. Ze heeft zich niet gek laten maken door druk van buiten. Gewoon doen waar je goed in bent, lijkt het motte geweest te zijn en als het even kan iets toevoegen aan huidige muzikale landschap. Heb er niet om gevraagd, maar aan dit boeketje bloemen was ik echt toe, moet ik eerlijk bekennen. (Jan Janssen)