Soms luister ik voor het eerste keer naar een album waarvan ik meteen vindt, dit zit en klinkt goed. Zo verging het mij ook met de piksplinter nieuwe CD “Fate Said Nevermind” van Dan May. May legde contact met het Real Roots Café naar aanleiding van een door mij geschreven artikel over het prestigieuze Appel Farm Folk Festival, in Elmar, New Jersey. Mijn verslag over het festival sprak hem kennelijk aan want binnen een week zorgde de boomlange singer-songwriter ervoor dat “Fate Said Nevermind” en diens voorganger “Once Was Red” nu mijn huis op kop zet. Gezien het feit dat in Nederland nog maar bar weinig over deze man bekend is, meen ik even de vrijheid deze uit Philadelphia afkomstige singer-songwriter bij u te introduceren.

Dan May heeft voor zijn vijfentwintigste levensjaar duizend en een baantjes gehad. Deze loopt, opmerkelijk genoeg, van dodengraver, cameraman naar klerenverkoper tot beveiligingsbeambte en nog veel meer. May zocht klaarblijkelijk toen al de randen van zijn bestaan op. Terwijl hij nog studeerde schoof hij aan in het opera circuit en was vervolgens te zien op diverse grote Amerikaanse en Canadese operette podia. Vijftien jaar later en na een zware stemband operatie, kon May jammer genoeg niet meer voldoen aan de eisen die de operawereld aan hem stelde. Daarna besloot hij te doen wat hij aanvankelijk altijd al had willen doen, namelijk liedjes schrijven, zingen en ze breed uitstallen op live podia. Enerzijds een zegen voor het singer-songwriters gilde, anderzijds is het ook de ontmaskering van een bijzonder figuur. Dat resulteerde tot nu toe tot de release van de EP “Roots and Wings” in 2005 en in datzelfde jaar, verschenen debuutalbum “Once Was Red”. Nu spreken de media koren over “An unforgettable voice, beautiful music and lyrics that touch the soul”. Heb ik daar iets aan toe te voegen? Nee, eigenlijk niet. Zijn stem, teksten en muziek, het klopt allemaal op ’s man derde release “Fate Said Nevermind”

De CD bevat eigenlijk alle muzikale ingrediënten die je als echte muziekliefhebber kunt wensen. Americana, Folk, Swamp Blues, Rock, Jazz en Pop, in een teug op het scherps van de snede en aan de grenzen van het onweerstaanbare. Namen van Darius Rucker (Hootie & The Blowfish), Larry John McNally en Richard Thompson, maar dan met veel meer warmte, duiken bij mij op! Met andere worden, we hebben het hier over een enorme muzikale bandbreedte. Dat is misschien ook meteen wat “Fate Said Nevermind” zo bijzonder maakt. Het is bijna onmogelijk één liedje eruit te pakken, zonder dat je een ander tekort te wilt doet. Vooruit dan maar, Sister Rain, een heerlijk krachtig duet met ene Heather Fili. Dan May schreef de radio gevoelige titeltrack samen met gitarist Stephen Patti. Het catchy Memphis Rain pende hij samen met Lisa Wilson. Op zondagmorgen, om vier minuten over twaalf om precies te zijn, zag Cheyenne Grace Beck het wereldse licht. Ter gelegenheid van de geboorte van deze wolk van een baby, schreven May en producer Anthony Newett deze prachtige lullaby en dragen deze op aan de ouders, nationaal TV en radio presentator Glenn Beck en diens vrouw Tania. Indrukwekkend liefdevol gezongen en begeleid allemaal. In het slotstuk One More Time bezorgt May mij een brok in de keel. “What is the meaning of life as we know it. Who is the teacher and who is the child”, Verdomme wat ik ben daar laatste tijd toch vatbaar voor! Wat een heerlijke ongecompliceerde verademende plaat is dit toch. (Jan Janssen)