In de jaren vijftig was musette een populair muziekgenre, de muziek uit het toen nog verre en exotische Paris hoorde je regelmatig op de radio; Hilversum I of Hilversum II kende wekelijkse uitzendingen met orkesten als Addy Kleijngeld’s NCRV Musette-orkest Le Casse Musette en het AVRO-orkest Les Gars De Paris o.l.v. Frans van Capelle.

Hieraan moest ik terugdenken bij het beluisteren van deze cd en tevens dacht ik dan: “Is dit belegen repertoire het bespreken wel waard voor rootsliefhebbers?” Nee dus, en het plaatje belandde op het stapeltje “ongeschikt”.

Het gekke was dat ‘Paris, Texafrance’ regelmatig in een van mijn cd-spelers belandde en ik dan genoot van deze mij rustgevende muziek en onder de indruk kwam van  Christine Albert haar stem en het geweldige gemusiceer van o.a. haar echtgenoot Chris Gage (gitaar, piano en accordeon).

De covers van Charles Trenet ("Swing Troubadour," "Ya de la Joie") en Edith Piaf ("Chante-Moi," "Hymne à l'Amour," and "Don't Cry,") worden afgewisseld met onverwachte nummers als Jesse Winchester's "L'air de la Louisiane" and "Un Prince en Avignon", dat Christine hoorde op een opname van Walter Hyatt; op het hoesje zegt ze hierover: ’Walter moves through my heart every time I sing it’. Ook Adam Mitchell’s “French Waltz” (vooral bekend in de uitvoering van Nicolette Larson) krijgt een fraaie vertolking met prachtig mandolinespel van Paul Glasse.

Piaf’s ontroerende “Hymn à l’Amour” is een passende afsluiting van een uitstekende cd vol liedjes die niet iedere Real Roots Café-lezer zal bekoren, maar ik raad je aan om  deze plaat toch een kans te geven. Wellicht raak je net als ik betoverd door de muzikale schoonheid van Christine Albert en haar briljante begeleiders. (Benny Mulder)