Mat Kearney viel niet op tijdens ons Americana Music Conference & Festival bezoek vorig jaar in Nashville. We namen niet eens de moeite om naar hem te gaan kijken, terwijl er toch voor ons hotel, in een dag tijd, een enorm podium midden op de straat opgetrokken werd. Koker kijken noem ik dat nu achteraf.

“City Of Black & White” is de titel van Kearney’s derde CD. Deze zingende, tussen aanhalingstekende, voetballer zag het levenslicht in Eugene, Oregon maar opereert nu vanuit Nashvile, Tennessee. Kearney maakte in 2004 een nog steeds niet ontdekt debuutalbum “Bullet”. Van deze prachtige hip-hop achtige folk plaat kende ik hem. Toen Kearney in 2006 ineens internationaal doorbrak met de CD “Nothing Left To Lose” haakte ik af. God mag weten waarom! Misschien omdat iets wat bekend is mij niet meer kon boeien? Weet het eerlijk gezegd niet, maar eigenwijs is het beslist wel.

Mat Kearney is een meester in het maken van ongecompliceerde catchy poprock muziek. Muziek, die we naar mijn gevoel, veel te weinig horen in ons land. Plooide Kearney zijn muziek vijf jaar geleden naar een crossover tussen Everlast en Dave Matthews, zo zweeft hij nu ergens tussen Jack Johnson en een David Gray. “It feels surreal. I may be fooling someone, like the audience but I’m so grateful and honoured that I’m doing what I’m doing.” , schrijft hij op zijn site. Tja, van enige zelfkennis kunnen ik hem dus niet betichten. De CD opent met de radio hit ‘All I Have’ en dendert daarna via de evenzo trendy tracks ‘Closer To Love’ en ‘Runaway Car’ door naar de perfecte afsluiter ‘City Of Black & White’. Het mag ook duidelijk zijn dat geen instrument voor Mat Kearney vreemd is. Of het nu akoestische of elektrische gitaren, synthesizer, mandoline, piano of een keyboard is, het zal hem allemaal een zorg zijn. Sound programeur Josiah “Chuks” Bell is, net als op “Bullet” ook van de partij en dat is dan ook meteen de enige link naar vroeger als ik van vroeger spreken mag tenminste.

“City Of Black & White” is een bijzonder mooi en zeer goed geproduceerde (Robert “Aurel M” Marvin) plaat die ongetwijfeld zijn weg zal gaan vinden naar het grotere en betere poprock muziekpubliek. Roots minnend Nederland raad ik toch aan eens even de tijd te nemen voor deze plaat. Al is het maar om te voorkomen dat u niet dezelfde fout maakt als ik dat deed. (Jan Janssen)