Mono Solo is alweer het vierde album van de uit Los Angeles afkomstige singer-songwriter Shane Alexander. Veel liedjes van zijn voorgangers The Middle Way, Stargazer en The Sky Below waren te horen in o.a. populaire TV series als Samantha Who?, Criminal Minds, Bones en ja zelfs in Goede Tijden Slechte Tijden. Hoewel volgens mij onbedoeld lenen de liedjes die nu staan op Mono Solo zich daar ook voor.

Alexander kan goed luisteren, een zeldzame eigenschap die maar weinigen echte beheersen. De korte filmische fragmenten gaan over het leven opgepikt “on the road”. Eerlijk, tastbaar en vooral goed verstaanbaar zingt Alexander, met een prachtig stemgeluid, zijn vertellingen. Vingerwijzend naar de financiële hyena’s, die geen maat konden houden, dan weer diepe persoonlijke tragedies die het afgelopen jaar onder de huid van deze tekstdichter gekropen zijn. Rillingen krijg je er soms van.



De CD opent meteen met het meest catchy liedje op deze plaat ‘Miles for Days’. Vreemd genoeg reed Alexander nachts door de staat Texas en hoorde liedjes van Lucinda Williams op de radio. Tijdens de opnamen van Mono Solo verongelijkte Alexander’s boezemvriend. Tijdens de plechtigheden stonden de ontvangers aan. Bij thuiskomst in LA schreef en nam hij in één paar uur tijd ‘Corey’s Song’ op zoals het nu direct op de plaat staat. “It’s not a final goodby song” zegt Alexander daarover. Toch gaat de zinsnede “No turning back the door will never crack again” werkelijk door merg en been terwijl Alaxander juist in dit liedje laat horen dat hij ook een zeer begaafde gitarist is. De twee korte instrumentale meesterwerken bevestigen nog maar eens de unieke constante factor waarover Shane Alexander beschikt.

Als voortekenen niet bedriegen zou deze Bourgondisch gevulde plaat, reik aan smaak, ambiance en sentiment wel eens de definitieve doorbraak van Shane Alexander in de EU kunnen beteken. (Jan Janssen)