Met het album ‘Townes’ heeft Steve Earle dan eindelijk zijn al lang bestaande voornemen in praktijk gebracht, een eerbetoon te brengen aan zijn leermeester, held en vriend Townes Van Zandt. Van de aanvankelijke selectie van 28,  belandden er op deze schijf uiteindelijk 15, waartoe – naar eigen zeggen – Earle zich op dat moment het meest aangetrokken voelde. Hiertussen zit natuurlijk een rijtje voor de handliggende keuzes, met bijvoorbeeld Pancho and Lefty, To Live Is To Fly en White Freightliner Blues, maar  (althans voor mij) ook onbekendere songs, zoals Colorado Girl, Brand New Companion en Rake.

Omdat Earle zijn herinnering aan de uitvoeringen van Van Zandt niet wilde laten verstoren, nam hij – op vier na – eerst alle songs thuis op in zijn uppie, met alleen de akoestische gitaar. Daarna kregen de basistracks hun definitieve beslag in een studio in Nashville daarbij, zo nu en dan, vocaal geassisteerd door echtgenote Alisson Moorer en zoon Justin Townes. Aan het voornamelijk akoestisch getoonzette album werkten o.a. Darrell Scott op banjo/dobro, Tim O’Brien op mandoline en Shad Cobb op fiddle mee. Het incidenteel aanwezige blues- rockgeluid werd verzorgd door gitarist Tom Morello (Race Against The Machine, Audioslave), bassist Dennis Crouch en drummer Greg Morrow.   

Aan alles is te horen dat Steve Earle met veel liefde en oprechtheid aan dit project heeft gewerkt. ‘Townes’ is een genietbare plaat, kent enkele bijzonder fraaie interpretaties en is kortom als eerbetoon zeker geslaagd te noemen. Aan de ene kant laat hij de zingende treurwilg die Van Zandt was, goed weerklinken. Aan de andere kant heeft hij er ook zijn eigen stempel op gedrukt, door met name zijn soms ongelikte aanpak en neuzelende  zang. Voor veel trouwhartige Earle – volgelingen zal ‘Townes’ geen enkele aanbeveling behoeven, voor de verstokte Van Zandt – fans, is zijn aanpak misschien wel als vloeken in de kerk.
(Huub Thomassen)