Alvorens zelf de spotlights te zoeken, hebben sommige muzikanten al decennialang gespeeld en geschreven voor anderen. Als begeleider in de studio of op het podium en soms als liedjesleverancier.

De uit Los Angelos afkomstige oudere jongere Vince Melamed is zo iemand die, nu pas, met What Matters Most zijn debuut heeft gemaakt. Een A-4tje vullen met grote namen, aan wie hij in die verschillende hoedanigheden diensten aanbood, vormt geen enkel probleem al moet hier volstaan worden met een kleine greep: Bob Dylan, The Eagles + solo gerelateerd, Dan Fogelberg. JD Souther, Rosanne Cash, Karla Bonoff, Trisha Yearwood, Rodney Crowell. Inderdaad, vooral een exponent van zowel de zeventigerjaren Westcoastpop als van het gepolijste Nashville geluid en dat steekt hij op What Matters Most nog steeds niet onder stoelen of banken. Tien verzorgd klinkende, netjes binnen de lijntjes ingekleurde plaatjes, maar dan zonder die aalgladde productie van ongeveer veertig jaar terug. De ook nu min of meer aanwezige steriliteit, wordt ruimschoots gecompenseerd door de melodieuze rijkdom en superieure begeleiding, waardoor elke song garant staat voor een misschien terloops, maar nochtans sterk luisterplezier.

Kan bijna ook niet anders wanneer je beschikt over de superbe gitarist Pat Buchanan en nog zo’n handjevol klasbakken. Waarvan akte. (Huub Thomassen)