Op het Duitse kwaliteitslabel Stockfish komen met grote regelmaat prachtige folk-CD’s uit. In navolging van de CD’s (en sinds kort ook DVD’s/ Blue Ray’s) van een ‘éminence grise’ van de Engelse folk, Allan Taylor, sinds 1996 op dit label, heb ik recentelijk de Canadese Engelsman Paul O’Brien mogen recenseren en nu is er dan Ewen Carruthers, een Amerikaanse (Californië) Engelsman die zo bescheiden is dat hij geen eigen website heeft (Mijn muziek doet het woord…).

Informatie over hem is dan ook lastig te vinden. Na ‘When time turns around’ (2006) is ‘One red shoe’ Ewen’s tweede CD voor Stockfish. Steeds weer valt op wat een geweldige geluidskwaliteit Stockfish weet te bereiken op haar CD’s, ook is manifest dat de kwaliteit van de merendeels Duitse begeleiders bovenmodaal is. Ik noem een paar namen: Ian Melrose (gitaar, whistle, shakuhachi), Martin Hutch (dobro, sitar guitar), Johanna Single (concert harp), Annika Lúckebergfield (mandolin, mandola), Siard de Jong (viool), Hans-Jörg Mauksch (die prachtig klinkende fretless bass). En Ewen zelf kan er ook wat van: zijn akoestische gitaar is prominent aanwezig. U begrijpt het al: deze CD kan mij zeer bekoren. Ewen’s stem zit ergens op de lijn van Allan Taylor, met een klein ruig randje Gordon Lightfoot, een aangename en rustige bas. De liedjes zijn heel subtiel, heel mooi, breekbaar zelfs. Hij schrijft over bijzondere gebeurtenissen in zijn (en ons) leven, vaak is een kleine alledaagse gebeurtenis voldoende voor een intens gevoelige beschrijving, soms zijn het grote gebeurtenissen die de wereld schokten - ‘Hey Katrina’ beschrijft de bekende verwoestende orkaan als een boze vrouw,  ‘One red shoe’ is over 9/11 (in 2006 zag Ewen op TV een beeld dat hem is bijgebleven: één rode schoen op de grond met op de achtergrond de verwoeste twin towers), ‘A springtime story’ is een loflied op het mooiste seizoen in zijn woonomgeving (Californië), ‘Lovebirds’ is het verhaal van een vogelpaartje dat de Carruthers’ ooit cadeau kregen.

Over zijn zoon gaan twee liedjes, een verhaaltje dat hij  tijdens een lange autorit aan zijn kleinkinderen vertelde (ze vielen prompt in slaap) werd ‘Lonely little white cloud’, een recensie van een van zijn CD’s op internet schreef Ewen wensvol toe aan een ‘Chinese girl’,  zijn Duitse leraar op de middelbare school in Engeland heette ‘Mr Anderson’ (Ewen had weinig geleerd tijdens de lessen). Voor de liefhebbers van hele rustige, subtiele, breekbare folk met prachtige begeleiding en begrijpelijke teksten is deze CD een prachtige aanwinst. Heerlijk!
(Fred Schmale)