Sinds zijn debuut 'My Aim Is True' in 1977 heeft Elvis Costello schat ik zo’n kleine dertig  studioalbums uitgebracht met een mengeling aan muziekstijlen, variërend van punkrock, new wave, klassiek, jazz tot country. In dat laatste genre is voor mij het in 1986 verschenen ‘King Of America’ Costello’s  beste plaat. Dit meesterwerk, geproduceerd door T-Bone Burnett, is nog steeds zeer genietbaar, hetgeen naar mijn smaak niet gezegd kan worden over veel van zijn overige werken.

-Secret, Profane & Sugarcane-, ook weer geproduceerd door T-Bone Burnett, bezit ook een lange houdbaarheidsdatum, dit vooral dankzij de (akoestische) inbreng van formidabele muzikanten als Jerry Douglas (dobro), Stuart Duncan (fiddle), Mike Compton (mandoline), Jeff Taylor (accordeon) en Dennis Crouch (double bass; mooi strak ritme!). Hun spel geeft, in een heerlijke mix van blues, bluegrass en folk, de stem van Costello de juiste kleuring; ook de harmony vocalen van Jim Lauderdale passen wonderwel bij de “hortende” en “zeurderige” stem van Elvis, die gelukkig (bijna) verlost is van het vervelende vibrato dat voorheen zo vaak zijn ballads ontsierde!

‘Complicated Shadows’ van Costello’s album ‘All This Useless Beauty’ (1996) krijgt een heruitvoering, maar ditmaal in een lekkere twangy versie. Een echt “klassiek” countrynummer is ‘I Felt the Chill Before the Winter Came’, dat   Costello samen schreef met Loretta Lynn. Bij beluistering van ‘Hidden Shame’ (Costello schreef dit ooit voor Johnny Cash) heb ik steeds de neiging Perry Como’s ‘Don’t Let The Stars Get In Your Eyes’ te gaan zingen; een mooi voorbeeld van jezelf toegeven, dat zo’n “fout” jaren 50 Como-nummer eigenlijk erg goed is!

Wat ik ook heel fraai vind, is de serie nummers uit Costello’s nog niet afgemaakte opera ‘The Secret Songs, about the life of Hans Christian Andersen’; zoals het al maar in je geheugen blijven hangende ‘She Handed Me A Mirror’. Maar ook ‘How Deep is the Red’, ‘She Was No Good’ en ‘Red Cotton’ uit dit nog steeds niet voltooide opus zijn staaltjes van prima songsmid-vakmanschap.

Hoogtepunten zijn ‘Sulphur to Sugarcane’ (een lichtelijk obscene blues die iemand als  Bessie Smith heel goed gepast zou hebben - ‘Now if you catch my eye and it seems to run down your leg. It's like striking a match pretty hard upon a powder keg’ -) en het wonderschone ‘The Crooked Line’ op een Cajun melodie en met vocale support van Emmylou Harris.

Als je van plan was om deze maand een Elvis Costello CD te kopen, laat het dan deze zijn, vijf sterren voor de musici en een dikke 8 voor Elvis! (Benny Mulder)