Matige stem, heerlijk album… Als je met zo’n kop opent moet je dat ook even verklaren. Toen ik het album van Gallway voor de eerste keer beluisterde dacht ik meteen, matige stem, heerlijk album. Maar als je het album een paar keer beluisterd lijkt het ook wel of de stem van Peter Gallway steeds sterker wordt. Op zich niet raar want dat fenomeen overkomt mij wel vaker. De muziek van Rhythm & Blues is lekker relaxed, laid back blues. Het is misschien zelfs hier en daar wat popachtig. Dit is zeker niet storend. Peter Gallway heeft alle nummers zelf geschreven, gemixt en geproduceerd. Bij een aantal liedjes krijgt Gallway steun van Louise Taylor. Deze vrouw heeft op zich ook wel een redelijk stemgeluid. Op haar solo album Written In Red fungeert Gallway wederom als producer. Dit is ook nog niet eens een onaardig project. Maar laat ik weer terug keren naar Rhythm & Blues. Het album telt tien liedjes, variërend van real slow naar mooie up tempo songs. Mijn voorkeur gaat toch altijd weer uit naar de akoestische liedjes en sobere arrangementen en een pover stemgeluid, wat mij betreft is dat het ideale geluid. Met al deze facetten bij elkaar krijg je toch een verrassend mooi album. Peter Gallway is niet alleen te horen op de akoestische gitaar maar ook op bas, keyboard en percussie-instrumenten. Met Dean Sharp op drums en Larry John McNally op lead electric & akoetsische gitaar maak je het plaatje compleet. Wat mij betreft springen de liedjes Rhythm & Blues, Try More Love en Wind Is The Worst Weather, er uit. Dit zijn echt de mooiste liedjes op dit album. Daar in tegen is Deep Breathing een behoorlijk dieptepunt. Maar goed, dat maakt de andere liedjes dan ook wel weer erg mooi. (Jelco Oosterhof)