Voor mij betekende de kennismaking met singer-songwriter Scott Kirby een aangename verrassing. Het betreft het zesde (!) werkstuk sinds 1993 met origineel materiaal van de man die zijn roots (grootouders) heeft in New Foundland en die opgroeide aan de kust in New England (Boston en wijde omgeving), om precies te zijn in de staat New Hampshire. Momenteel woont en werkt hij in Key West. Nooit te ver weg van de kust, dus. Naast muziek is vissen een tweede belangrijke factor in zijn leven, hij is inmiddels aan zijn vijfde boot toe. Scott leerde zichzelf de gitaar te bespelen op zijn twaalfde en is inmiddels ‘40 jaar en 20 gitaren’ verder. Tot zijn 30e speelde hij voornamelijk in bands en daarna begon hij een solo-carrière als singer-songwriter. Tussen 1980 en 1988 raakte hij geen gitaar aan en verdiende hij de kost als politiek adviseur. In 1988 had hij genoeg van de kou en de politiek en trok hij met zijn gitaar en een paar kledingstukken en dergelijke naar Key West om muziek te gaan maken. En vanaf dat moment schrijft hij ook zijn eigen materiaal.  De productie van ‘Row me home’ is in handen van niemand minder dan drummer Russ Kunkel, die uiteraard de drumpartijen voor zijn rekening neemt. Ook van de partij is de minstens even bekende bassist Leland Sklar, gitarist/pedal steel speler en dobroïst Dean Parks en Gary Meek op tenor sax. Namen die op menige goede Americana CD terug te vinden zijn! Behalve genoemde klasbakken is ook Jay Oliver op keyboards en Gabe Witcher op fiddle te beluisteren. Prachtige begeleiding dus voor een zeer goede singer-songwriter, die zijn muziek uit velerlei straatjes laat komen. We horen de soort folk waarmee Gordon Lightfoot ons gedurende vele jaren heeft verblijd (‘Blow me down to Cayo Hueso’, ‘Port about starboard home’, ‘Out here near the edge’ en het rockende  ‘This is the USA’), maar ook folk-pop muziek die uit de koker van James Taylor had kunnen komen. Er zijn een paar nummers met een lekkere scheurende sax of een bluesy piano of een funky orgel die ergens tussen R&B en soul in hangen (‘It’s all about the girl’, ‘Walking on down’ en ‘The wicked sisters’), jazz-gestuurde nummers  die Jimmy Buffett graag zou hebben gedaan (‘Woman and grapes’ en ‘Valentine’s day’). Dan weer lijkt het of folkie Bill Staines aan het werk is (‘Row me home to Juliet’ en ‘4am, I’m missing you’). Een heerlijk geheel, een nieuwe ontdekking. Luister ruim drie kwartier naar deze man met zijn soepele stem en verrassend mooie songs, waarin hij verhalen vertelt uit zijn dagelijkse leven van nu en vroeger met een hoofdrol voor het water en de kust (New Foundland wordt bijvoorbeeld een aantal malen genoemd en ook Boston speelt een rol). Op My Space is een aantal liedjes te beluisteren. (Fred Schmale)