Dit is een wereld-CD, beste lezers! Girlyman, het collectief van twee vrouwen en één man uit Atlanta, Georgia, levert met hun vijfde CD sinds het debuut in 2003 een verrukkelijk intieme schijf af. Denk aan de muziek van The Beach Boys, The Carpenters of zelfs Jefferson Airplane, dus wonderschone harmoniezang, gegroeid uit vele jaren gezamenlijk muziek maken na een intensieve opleiding in zowel jazz- als klassieke sferen.  Doris Marumatsu, Ty Greenstein en Nate Borofsky begonnen de band in 2001 in Brooklyn (ze deelden er een appartement), waar ze hun eerste repetitie hadden gepland op 11 september.

U begrijpt dat die repetitie niet plaats vond! Maar volgens eigen zeggen hebben de gebeurtenissen van die 11 september wel richting gegeven aan hun muziek: ‘We besloten vanaf dat moment plezier te maken en onszelf niet te serieus te nemen’. Dat is op de CD duidelijk te horen: heerlijk ontspannen luister- en meezingmuziek (die het ook op de achtergrond goed doet!), ruim 50 minuten lang. Maar liefst 14 eigen nummers, geschreven in wisselende samenstellingen, het vijftiende nummer (Up to the sea) is een adembenemend mooi a cappella nummer op muziek van Beethoven en met een tekst van Nate. Zelf geproduceerd en opgenomen in het huis van Nate met één microfoon (van maar liefst 10.000 dollar, gefinancierd door schenkingen van fans). De begeleiding is ook voor het overgrote deel in eigen handen, alle drie de leden zijn thuis op meerdere instrumenten. Bijdragen zijn er van een tweetal drummers (op in totaal vier nummers), van een celliste (2 nummers) en van de vocalisten Antje Duvekot en Lucy Wainwright Roche (‘House song’). Alle vijftien nummers zijn raak, in de begeleiding zit voldoende variatie om de spanning er blijvend in te houden. We horen behalve bas, drums (ook ons drietal speelt drums of een of ander percussie-instrument) en akoestische en elektrische gitaar ook mandoline, banjo, orgel, piano, bouzouki, doumbek en frog. De mooiste nummers, hoor ik jullie vragen? Tja, vooruit dan maar.

Nog mooier dan de andere nummers zijn ‘Easy Bake Ovens’ (wat een fancy tekst: ‘You were throwing your shoes right up over the wire, you were building those Tinkertoy castle empires. Melting your crayons over tables of flame. I was feeling alone, I was feeling insane. Dad took a picture on August the nine of us with the newspaper and the headline:’ Ford steps up; Nixon resigns’’), ‘Could Have Guessed’, ‘Wherever You Keep’, het walsje ‘Everything’s Easy’, ‘House Song’ (met extra vocale inbreng van Lucy en Antje), het vaudeville-achtige vlotte ‘My Eyes Get Misty’, ‘True enough’ met zijn aparte ritmische begeleiding van knee slaps en cardboard box, verder de mooiste bijdrage van Doris: ‘Trees Still Bend’ (‘Maybe the worst is behind us and we can look for the stars to guide us. Cause though it may end, water flows and trees still bend’) en de twee afsluiters, het a cappella ‘Up to the sea’ en ‘Somewhere different now’. Verplichte aanschaf! (Fred Schmale)