Met Letters From Sinners & Strangers, haar tweede album na het in 2005 in eigen beheer verschenen Boundary Country, zal Eilen Jewell ongetwijfeld hoge ogen gooien bij liefhebbers van Gillian Welch, Toni Price en de vroege(re) Lucinda Williams. Prachtliedjes, prachtstem, prachtexemplaar, prachttalent. Deze 27 jarige, in Boiste, Idaho geboren dame, snoof in haar jeugd de muziek op van Bessie Smith, Billie Hollidy, Howlin’Wolf en Bob Dylan. Ze leerde gitaarspelen, trok naar Santa Fe, New Mexico, alwaar ze in bars en op markten optrad, om vervolgens in Los Angelos te belanden, haar huidige woonplaats. Wat in de muziek van deze singer-songwriter zo sterk doorklinkt is de onbevangen, onnadrukkelijke sfeer waarmee ze de songs heeft weten vast te leggen. Dat komt, naar mijn smaak, met name door haar losse, bijna achteloze manier van zingen, dat juist door het donkere sexy timbre van haar stem, op niet te weerstane wijze de aandacht trekt. Dat haar zang zo prominent uit de verf kan komen, is zonder twijfel ook toe te schrijven aan haar voortreffelijke begeleidingsband. Prachtige open akkoorden, met de transparanter dan transparant spelende gitarist Jerry Miller en een vol toewijding acterende ritmesectie met Johnny Sciascia op contrabas en Jason Beek op drums. Een album met zeven volwassen eigen composities, die allen in essentie teruggaan naar de wortels van klassieke countrytunes, swing folk, blues en oude rock & roll, voortreffelijk worden uitgevoerd, met het intrieste liefdeslied ‘In The End’ als een van de absolute hoogtepunten. Maar er zijn ook een aantal geweldig uitgevoerde covers te beluisteren, waaronder ‘Walkin Down The Line’ van Bob Dylan, ‘Dusty Boxcar Wall’ (voortreffelijk ‘rollend’ gitaarwerk) van Eric Anderson en het lekker zinnenprikkelend gezongen ‘Thanks A Lot’ van Charlie Rich. ( à la Williams vroeger). Letters From Sinners & Strangers is een niet te missen dijk van een plaat, van een geweldige aanwinst in het americana gebeuren. (Huub Thomassen)