De eigenaardige melange van folk en rock op Fletcher Harrington’s vorige album Land Lush uit 2004 liet op mij een sterke indruk achter. De muziek die daarop te horen was verraadde nogal wat invloeden van Britse en Amerikaanse zestigerjaren folkgroepen als The Incrideble Stringband en Pearls Before Swine. Hippie rock, vooral dankzij door de sferische vocale bijdragen van Sarah Kramer. Op opvolger Under The Shadow Of The San Gabriel is ze niet meer van de partij en dat is heel jammer. Wat daardoor ontbreekt is de magie van toen en dat maakt dit album tot een gewonere, zeventigerjaren, rockplaat met invloeden uit de alternatieve countryhoek en - dit maal – uit de symfonische folk. Geregeld doet het pompende gitaargeluid me denken aan groepen als The Strawbs, zoals in het gestaag rockende Clean Desire. Fletcher Harrington zingt zijn liedteksten, die vooral over persoonlijke besognes gaan, met zijn typische vibrato en zijn meermaals op falsethoogte verkerende stem. Soms wordt dat wat te gek, zodra zingen mekkeren wordt, maar liedjesschrijven kan hij en bovendien klinkt allemaal zeer oprecht. Zolang hij pareltjes rijgt als het tastende If I Could Say Where To Begin of het kalmerende You’re Perfect, kan hij op mijn sympathie rekenen. Alleen gitarist en toetsenspeler Brit Collins is van de vorige line up nog van de partij. Hij wordt vergezeld door nieuwkomers Timothy Mullin op bas en Tim Haydu op drums en percussie. Ik zag Land Lush een tijdje na de release in de ramsj, voor een paar euro. Dat goedkope lot zal dit album ook wachten, vermoed ik. Wanneer je hem daarin tegenkomt, ben je een bofkont. (Huub Thomassen)