Voor sommige mensen in Nederland is de in het diepe zuiden van Engeland geboren en pas zesendertig jarige bluesman Ian Siegal inmiddels al een held. Dat komt misschien wel door het feit dat de verhalen de ronde doen dat Siegal wel eens een gereïncarneerde muzikant zou kunnen zijn van een in de jaren zestig veel te jong overleden bluesgigant. Siegel was nog een kleuter toen Howlin' Wolf stierf en was een opgroeiende puber toen bijvoorbeeld ook Alexis Korner en Muddy Waters besloten bij Peterrus aan de poort te kloppen? Ik geloof wel maar in dit soort dingen? Op zijn website zegt Siegal daar zelf over “I cannot remember not knowing about Muddy Waters, even as a child. His music and that of Howlin' Wolf have been a huge influence on me.” Tja, hoe je het ook bekijkt bovengenoemde helden hebben echt iets teweeg gebracht in het blues genre. Hoewel opgegroeid met staat Siegal daarentegen, wat mij betreft, pas aan het begin van dat wat misschien iets heel moois kan worden. Landgenoten die Siegal’s CD’s Standing In The Morning en Meat & Potatoes al hebben beleeft zien in hem één van de grootste blues ontdekkingen die de afgelopen jaren gedaan zijn. Dit laatste is niet geheel onterecht. Ook ik heb de magical mystery tour, op het puntje van mijn stoel, enorm genoten. Op Siegal’s website blijft hij vaag over het bestaan van werkelijke debuutalbum genaamd Picture Postcards. Opmerkelijk genoeg, is dit album onopgemerkt aan het Europese vasteland voorbij gegaan. Of Siegal’s nieuwe release Swagger zijn derde of vierde release is maakt mij niets uit, ik weet in ieder geval zeker dat fans weer helemaal in hun nopjes zullen zijn met dit keurig in de verf gezette album. Na een flink aantal luisterbeurten, waarin zijn alom bekende doorleefde gruizige stem en pure bluessoul muziek van de Engelsman natuurlijk een belangrijke rol spelen, komt ik alvast tot de conclusie dat Siegal een kleine niet onbelangrijke zwaai maakt naar een groter luisterpubliek. Liedjes als het grappig funky klinkende Groundhog Blues, van John Lee Hooker, en het door ene Ripoff Raskolnikov geschreven Horse Dream, zowel de Western als de Swamp versie, blijven meteen hangen. Siegal treft mij diep in mijn hart met het door merg een been kruipende Mortal Coil Shuffle. Little Richard maakte het liedje I Can't Believe You Wanna Leave ooit groot. Siegal tovert het om in een eigentijdse New Orleans R&B groove. Het door Don Covay geschreven en wederom door Little Richard’s tot hit gemaakte I Don't Know What You Got zal menig Ellis Hooks en Eddie Hinton fans over de streep trekken. Met het letterlijk en figuurlijk toegesproken humeurige Curses en de country ballad Let My Love word enigszins verrassend afgesloten. Met name doordat Siegal oude Blues stijlen zoals o.a. Memphis en Country blues weet te voorzien van een eigen specifiek geluid zal hij, naar verwachting, veel nieuwe toehoorders aan zich gaan binden. Waar Ian Siegal zijn inspiratie ook vandaan heeft weten te halen, zijn nieuwe CD Swagger blijft maar groeien naar mate ik hem meer beluister. Dat beloofd wat! (Jan Janssen)