Nadat de nog noch piepjonge Ben Lee (nu achtentwintig jaar) uit de Australische band Noise Addict stapte, debuteerde hij ruim twaalf jaar geleden al met Grandpaw Would. Daarna volgden de albums Something To Remember Me By, Breathing Tornados, Hey You. Yes You. Twee jaar geleden debuteerde, de toen nog in Nederland relatief onbekende singer-songwriter, op het roots rock label New West Records met de CD Awake Is The New Sleep. De CD werd erg fraai door Sonic Rendezvous in Nederland aan de man gebracht werd. Zelfs verknokte Radio Twee luisteraars konden op “primetime” van Lee’s meest in het oogspringende liedjes op dat album No Right Angles, Gamble Everything For Love, Catch My Disease en Into The Dark genieten. Zelfs bij mijn echtgenote, die toch een fervent Rob de Nijs fan is, werd de CD grijs gedraaid. U zou, geheel begrijpelijk, nu kunnen afhaken bij het lezen van dit artikel. Toch raad ik u even door uw ogen te wrijven en verder te lezen.

Ben Lee is en blijft een excentrieke vreemde muzikale eend in de bijt. Vorige keer schrijf hij aan de binnenkant van de Digi-pack “We hebben de CD met weinig geld, veel geloof en complete overgave opgenomen. Met speciale dank aan Narayani Amma die mij leerde dat niets is wat het is en hoe je daar kunt komen.” Ik schreef toen dat ik daar geen snars van snapte. Wat schets mijn verbazing, hij flikt het nu weer. Sterker nog, het lijkt erop dat ik antwoord krijg op mijn onbegrip “ En nu nog een keer. Ik zag in mijn leven wat ik wilde. Ik plukte fruit uit een boom, nam een hap en het was rijp.”, lees ik dit keer in de inlay en hoor ik op Lee’s nieuwe CD Ripe. Volgens wel ingelichte bronnen in LA was Ben Lee er al heel lang, maar hij raakte gewoon de weg kwijt. Awake Is The New Sleep was voor hem een soort van comeback. Op Ripe lijkt hij zijn draai inderdaad gevonden te hebben. Ripe werd overigens geproduceerd door top producer John Alagia die op ook albums van John Mayer, Mieka Pauley en Dave Matthews in elkaar knutselde. Alagia staat gerand voor kwaliteitspopmuziek en dat hoor en proef je nog sterker op Lee’s nieuwe CD Ripe. Het summer lovin’ Greace gevoel in Birds And Bees klinkt in elk geval zeer appetijtelijk eigentijds en zingt hij samen met ene Mandy Moore. De eerste singel met de onfatsoenlijk voor DJ’s lange titel Love Me Like The World Is Ending spreek ook erg tot de verbeelding. Het daarop volgende naar Amerikaanse TV vervlakking vingerwijzende American Television rockt als de klere. “Gimme joy, sex, emotion and indecision. Change the station or program.”, hoor ik. Mooi nummers hoor maar er staan ook een paar echte juweeltjes op. Lee plaagt mij, weer zo’n lange titel, Is This How Love’s Supposed To Feel. Lee maakt hier, net als op bovengenoemde tracks, gebruik van de bandleden van Rooney. Deze band is op het moment in Duitsland erg populair. Ik voorspel echter ook een grote toekomst wat betreft het catchy Blush en het charmante So Hungry. Afgesloten wordt er met de poprocker Just Say Yes en het vol met woordspelingen zittende Ripe.

Ben Lee is inderdaad gerijpt en is ontwaakt uit zijn nieuwe slaap. New West en Sonic kunnen lachen Ben Lee’s Ripe word weer een mega bestseller. (Jan Janssen)