Steve Earle hoeft, wat mij betreft, niet meer bij de frequente Real Roots Cafe bezoeker geïntroduceerd te worden. De afgelopen maand van hem verschenen CD Washington Square Serenade verdiend echter wel wat nadere toelichting. Niet omdat het een totaal afwijkende Earle plaat is hoor, in tegendeel eigenlijk, nee het is meer het verhaal over de manier waarop ik deze plaat eigen heb gemaakt. Een waar gebeurt vakantieverhaal is het gevolg.

Tijdens onze vakantie op het eilandje Skyros in Griekenland hoorde ik Earle’s nieuwe album telkens bij de plaatselijke warme bakker annex strandtent. In eerste instantie dacht ik “wow altijd gedacht dat die Grieken geen verstand van muziek hadden.” Ik had het mis. Bij navraag bleek dat de nog jong ogende sterk bebaarde bakker altijd naar een Zwitserse satelliet zender luisterde waarop, zoals hij het uitdrukte, normale muziek te beluisteren was. Verbaast was ik pas toen hij mij ter plaatse erop wees dat ene Reto Burrell ook geweldige platen maakt? Ik stond perplex. Na een aantal dagen zijn vertrouwen gewonnen te hebben vroeg ik hem waarom ik toch steeds Steve Earle’s nieuwe CD Washington Square Serenade hoorde. “Als jij broodjes komt halen zit mijn werk erop. Ik heb een CDR gemaakt en daarop staan nagenoeg alle nummers van Steve Earle’s nieuwe CD. Ik heb ze gewoon opgenomen met een harddisk recorder. Ik ben een groot fan en voel sterke persoonlijke overeenkomsten met die gast.” O ja, leg dan eens uit? “Ook ik ben een zoon van een luchtverkeersleider en heb ook alles al gedaan wat God verboden had. Ik heb moeten afkicken en heb meerde malen vastgezeten. Ik had een Griekse moeder maar mijn vader komt uit San Antonio, Texas” Oeps, dat kan haast geen toeval zijn? Hij zet, om negen uur in de ochtend, een flesje Mythos (populair Grieks biermerk) voor zijn kop en trekt hem bijna in een teug leeg. “Zijn EP Pink & Black en LP’s Guitar Town en Copperhead Road werden mij en mijn broer en zussen thuis met de paplepel ingegeven. Ik kan ze helemaal dromen. Ik was toen twaalf geloof ik? Ik vind ook dat zijn nieuwe CD veel weg heeft van die periode. Okay Earle heeft natuurlijk niet stilgezeten al die jaren maar in essentie is dit weer de Steve Earle die ik graag hoor” zet Dimitri zijn betoog voort. Ik neem plaats op een krakkemikkig Skyriaansstoeltje en raak in de band van deze excentrieke overkomende gast. “Na The Hard Way en Train a Comin' ben ik Earle uit het oog verloren. Pas toen hij in het nieuws kwam met dat liedje over die bekeerde Amerikaan, John Walker’s Blues, pakte ik de draad weer op. Ik heb daarna geloof bijna alle CD van hem aangeschaft. Ik heb er nu stuk of twaalf geloof ik. Earle is mijn muzikale held en dit liedje, Satellite Radio, wat we nu horen brengt ons weer bij elkaar.” schatert hij van het lachen. “Ik pak volgende week de boot naar Kimi en ga met vrouw en kinderen shoppen in Athene. Als Washington Square Serenade al uit is hier neem ik hem blindelings mee.” Hij geeft mij zijn e-mail adres en zegt dat we contact moeten houden. Ik beloof hem het zojuist samengevat verhaal te verwerken in mijn CD bespreking. Als afscheidsgeschenk ontvang ik een heerlijke Bougatsa’s (Grieks puddingpasteitje). Wat een maat. Proost.

Het klinkt allemaal ongelofelijk om echt waar te zijn, ik weet het, maar ook ik moest er even aan wennen dat de wereld heel klein geworden is. Nadat ik zelf Earle’s nieuwe CD een aantal luisterbeurten gegund heb, ben ik het maar voor een deel eens met onze Griekse warme bakker. Het album telt weliswaar twaalf interessante tracks maar de hand van producer John King (Beck en Beastie Boys) laat bij sommige nummers een spoor van een smoothly New York groove achter. Niets mis mee maar echte Earle diehards zullen er van op kijken. Zo wordt Satellite Radio voorzien van een sample rhythm box. Het door Tom Waits geschreven en overigens origineel gecoverde Way Down In The Hole krijgt zo’n typische HipHop dance kick mee. Daar tegenover staat dat de inbreng van de Braziliaanse band Forro In The Dark, in het liedje City Of Immigrants, weer erg goed te pruimen is. Het met zijn echtgenoot, Allison Moorer, gezongen Sparke And Shine en Days Aren´t Long Enough lijkt het erop dat het beest Earle getemd is.

Wie wel eens op de betonnen bassinranden van New Yorkse Washington Square heeft gelegen kan zich voorstellen waar Earle zijn inspiratie vandaan heeft gehaald. Het plein ademt namelijk culturele vrijheid, geluk, ontspanning en vooral intelligentie. De schaker Earle heeft beslist aan één van die schaaktafels gezeten. Hij start in elk geval met wit en zoals als het spreekwoord zegt, zal ook Washington Square Serenade, in de ogen van veel muziekliefhebbers, een gewonnen race lopen. (Jan Janssen)