Vier jaar geleden won Doug Burr, in de categorie Roots en Americana, de eerste prijs in de prestigieuze International Songwriting Competition (ISC). Het winnende liedje Dark As The Night, was voor het Real Roots Café alleen al reden genoeg om deze cryptische poét uit te nodigen voor een Meet & Greet. De kennismaking was oogontluikend. De frontman van de Roots-rock formatie The Lonelies kwam vorige maand met de super sfeervolle opvolger van zijn debuutalbum en successor The Sickle & The Sheaves van vier jaar geleden. Burr, afkomstig uit Denton, Texas, plaveit al meer dan twaalf jaar aan zijn weg en toch is On Promenade pas zijn tweede solo album. Wat voor mijn onomstotelijk vast staat is dat Burr over een gave beschikt waarover alle gesettelde singer-songwriters ook beschikken. Burr laat u de liedjes voelen. Zelf denkt hij er ook zo over “I think that’s separates a good song from a bad one. A good song makes you feel something; a bad one tries to tell you what to feel.”, laat hij ons weten. Dit begrip gaat dan ook door merg en been in de elf hartstochtelijke liedjes die ik aantrof op On Promenade. Wat is die kerel gegroeid zeg. Burr produceerde On Promenade samen met multi-instrumentalist Britton Beisenherz, (Ian Moore) en Pedal Steel virtuoos Todd Pertll. Pertll hanteert, het normaal gesproken door mij getorpedeerde instrument, als geen ander. Prachtig bedreven en daar waar het mooie moment je helemaal inpakt. Andy Odom en Rob Sanchez vormen samen de donker vormgegeven Rhythm sectie. Glen Squibb op Wurlitzer doemt op als Burr’s lome liedjes extra ambiance nodig hebben. De muzikale arrangementen zitten het allemaal puik in elkaar. Burr speelt als het ware met de beste muziekbedenksels die Ryan Adams, Jeff Buckley of een Elliott Smith ooit bedacht zouden kunnen hebben. Toch voegt deze Texaan daar nog een extra dementie aan toe. Als ik naar het opbouwende Should’ve Known en het stevige gefundeerde In The Garden luister is hij namelijk weer erg moeilijk te categoriseren. Sixteen Horsepower misschien? Hier horen we een jongen die beangstigend eng klinkt net als één van de profeten uit het oude testament. Nee, ik kan geen hoogtepunten ontdekken op dit album ik zou immers de andere zwaar te kort doen, las ik ergens op een webblog. Beter kan ik het ook niet omschrijven. De liedjes op On Promenade zijn echt stuk voor stuk juweeltjes en er moet, wat mij betreft, heel wat gebeuren wil dit prachtige album niet op # 1 terechtkomen in mijn persoonlijk jaaroverzicht 2007. Samen Ryan Bingham, Joe Purdy en Shane Alexander voorspel ik ook voor Doug Burr een voorbeeldige toekomst. (Jan Janssen)