Toen ik voor het eerst de CD Just A Blur In The Rearview op mijn CD spelerlade legde had ik zo een twee drie niet in de gaten om welke artiest het ging. Nadat de eerste genotvolle klanken door de woonkamer galmden pakte ik de inlay bij de hand en kwam er toen pas achter dat het om de uit Richmond Virginia afkomstige singer-songwriter Robbin Thompson handelde. One Step Ahead Of The Blues werd door mij, vier jaar geleden, erg positief beschreven. Op dat album coverde Thompson Bruce Springsteen’s Train Song. Toen verbaasde ik mij al dat Thompson ooit leadzanger was van Bruce Springsteen’s eerste begeleidingsband genaamd Steel Mill. Wat Thompson daarna nog allemaal heeft gemaakt is aan mijn neus voorbij gegaan. Wat ik meeteen vaststelde is dat Just A Blur In The Rearview precies in het verlengde licht als One Step Ahead of the Blues uit 2003. Thompson moet dus niet gezien worden als een newcomer maar als een oude rot in het vak, en juist dat laatste hoor je. Zijn lauw zwoele stemgeluid past perfect bij de bluesy en soulvolle poprock die op deze tien track tellende geluidsdrager staan. Treffend zijn de aangesneden hedendaagse onderwerpen die hij verpakt in een jaren zestig soul soundjacket. Standin’ In The Rain en I Won’t Quit zijn daar een paar voortreffelijke voorbeelden van. Maar daar blijft het niet bij Just A Blur In The Rearview vertoond ook duidelijk Roots poprock trekjes. Met Where You’ve Never Been, met een typische John Mellencamp gospel, en Jesse Winchester’s Nothing But A Breeze daagt Thompson mij uit het beste van mijn ritmisch gevoel te uiten. Just A Blur In The Rearview gunt u, wat mij betreft, een duidelijke muzikale terugblik in wat ooit allemaal al is gedaan. Het mooie daaraan is dat ik al bijna vergeten was dat ze dit soort dingen nog perfect kunnen maken. (Jan Janssen)