Liedjes poëten zijn er genoeg. Smaken verschillen en de meningen over de kwaliteit daarvan zijn vaak zoals ik dat graag mag uitdrukken, eenduidig verdeeld. Vind de een dat hij of zij de kop boven het maaiveld uitsteekt vind de ander weer dat het vlak en “not done” klinkt. Ik volg de carrière van de Brit John Bottomley al een aantal jaren. Ergens begin jaren negentig tikte ik zijn solo debuutalbum Library Of The Sun op een CD markt op de kop. Ik geloof zelfs dat op hetzelfde moment ook zijn Blackberry op de markt verscheen. Dit Canadees commercieel succes, waar ook de mij wel bekende gitarist Colin Linden op mee tokkelde, heeft vele malen de binnenkant van mijn CD speler mogen aanschouwen. Het idiote daaraan is dat ik Bottomley daarna helemaal uit het oog verloren ben. Naar nu blijkt heeft hij daarna nog Raggle Taggle uit 1998, The Crown Of Life uit 2002 en de CD Star In The Singing Grove uit 2004 uitbracht. Des te leuker is het nu om andermaal kennis te maken met John Bottomley’s talenten als tekstdichter en liedjessmid op zijn nieuwe CD heet Songpoet. Ik kijk er niet van op dat Bottomley de afgelopen jaren een enorme progressie heeft doorgemaakt. Man’s stemtechniek, die iets wegheeft van Steve Forbert, klinkt een stuk volwassener en de muzikale verbanden gaan duidelijk meer het Americana, Folk en roots pop te lijf. Dat word meteen glashelder neergezet in de opener Carry, Carry, Carry. De geluidsfragmentjes waarmee Mandolin Clown aftrapt luiden een lekker bekend Neil Young ritme in. De nu vanuit Toronto, Canada opererende singer-songwriter slaagt op Songpoet erin waaiende melodieën, zoals in de afsluiter Trafalgar, te combineren met erg fraaie en redelijk complexe hooks. Een niet te lange CD, dat is ook geen vereiste. De acht tracks verhouden zich prima aan het niveau, en die is gewoon goed. Ongemerkt vergeten en na nu blijkt toch gemist, meer kan ik er niet van maken. (Jan Janssen)