Ongeveer 40 jaar terug was de Brit Kevin Ayers een van de oprichters van The Soft Machine. Een apart gezelschap dat zogeheten progressieve rock maakte, dat neerkwam op experimentele geluidscollages, waarmee de groep vooral het hippe deel der natie bereikte. Op mij werkte die muziek uitsluitend op mijn zenuwen en misschien gold dat ook voor Kevin Ayers, want na een jaar zwaaide hij al af. Hij begint dan een vruchtbare solocarrière die eindigt in de jaren tachtig, waarna hij zich – volkomen futloos geworden – uit de (muziek) wereld terugtrekt. Omdat waarschijnlijk niemand meer op enig levensteken van hem had gerekend, is de release van ‘The Unfairground’ zeer opmerkelijk te noemen. En zonder twijfel des te verrassender ook door de prachtige toegankelijke muziek die hij hierop heeft gemaakt. De tien eigen, tussen het pop- en rockgenre in te plaatsen composities, zijn waarlijk zeer kunstzinnig en voorzien van een grote diversiteit aan arrangementen. De warmte die afstraalt van alle songs komt door de naadloze combinatie van diens fragiele stem en het zeer vitale geluid van zijn ongeveer 30 –tal begeleiders, met onder meer Hugh Hopper, Phil Manzanera en Robert Wyatt als oud(st)e bekenden. Het afwisselende geluid van fanfareachtig - en soulvol klinkende blazers, de weemoedige klanken van de violen, de subtiele inzet van onder anderen een accordeon hier en een draaiorgel daar, zijn bijna toverachtig te noemen. ‘The Unfairground’ komt erg geraffineerd en toch heel organisch over en dat is tamelijk uniek te noemen. Zet als liefhebber van Americana je (eventuele) scepsis jegens deze Britse artiest gewoon opzij, want door aanschaf van deze absolute aanrader zul je geen spijtoptant worden
(Huub Thomassen)