Hij ziet er jong uit. Hij is geboren in de buurtschap Glenview, Chicago, Illinois maar baant zijn weg tegenwoordig vanuit Milwaukee, Wisconsin. Hij is de jongste uit een gezin van drie jongens. Hij luistert nog steeds naar muziek van U2, Led Zeppelin, Jimi Hendrix, Bob Dylan, Bob Marley, Peter Gabriel en Paul Simon. Op dertienjarige leeftijd pakte hij stiekem de gitaar van zijn oudere broer. Twee jaar geleden verscheen zijn, in Nederland volledig onopgemerkte, tweede CD There And Back. Zomaar een paar feiten, één op één overgenomen, uit Mike Mangione’s website. Aanleiding? Het onlangs verschijnen van zijn derde release Tenebrae. De titel verraad de algehele toonzetting van dit album. Tenebrae is namelijk Latijn voor “duisternis”. Met die duisternis op dit album valt het overigens wel mee hoor. Waar ik wel meteen nieuwsgierig naar was is iets terug te vinden over zijn debuutalbum. Ik kon niets terugvinden en kan u daarom, tot op de dag van vandaag, daarover niet bijpraten. Erg duister dus… Maar goed de focus ligt nu op Tenebrae. De oorsprong van Tenebrae ligt in het feit dat Mangione op een dag multi-instrumentalist en producer Duane Lundy tegen het lijf liep. Beide heren wisselde al snel van gedachten en besloten een geluidsdrager te maken die live opgenomen zou moeten worden. Kijk ik daar nu op terug, dan moet ik eerlijk zeggen dat ze daarin volledig geslaagd zijn. De lome duistere groove trapt af met Waiting For No One. Meteen flitsen bij mij de namen van Ray LaMontagne en Thomas Dybdahl door het hoofd. Dat wordt meer en meer bevestigd naarmate ik steeds dieper de CD induik. Luister maar eens naar het sluitstuk Mama, Be Not Afraid, dat luistert niet alleen als LaMontagne het zou hem ook gerust kunnen zijn. Bij het sfeervolle The Killing Floor en de fluisterende hits Slowdown en I’m Sorry Again denk ik aan leeftijdsgenoot Hayward Williams. De mooie zorgzame stem van Mike Mangione en de muzikale omlijsting van zijn liedjes zijn voortreffelijk in balans. Zijn broer Tom Mangione heeft het gitaar misbruik van hem allang vergeven. De gebroeders hebben samen de fundamenten van dit prachtige album aangelegd. Tom Mangione speelt gitaar, Karl Dietel bediend de toetsen en Robby Cosenza zit achter de drumkit. Veteraan in het gezelschap is John Collins. Hij plukt vakkundig aan zijn up-right bass. Mike Mangione zelf rekruteerde de negentienjarige muziekstudenten Patrick Hoctor op Cello en Kristina Priceman op viool. Die fabelachtige strijkpartijen van die twee, aangevuld met violiste Anna Hess, komen echt real-time live tot u. Mission accomplished, met andere woorden taak volbracht en doel bereikt. Beter kan ik het niet verwoorden. Mike Mangione’s Tenebrae ademt een ongelofelijke magische sfeer uit. Wat mij betreft zou je kunnen stellen dat dit mainstream rijp is. (Jan Janssen)