De jeugd heeft de toekomst. Vorige maand bespraken we al hoogwaardige juweeltjes van jonge twintigers als Hayward Williams, Ryan Bingham, Doug Burr en Brock Zeman, nu is het de beurt aan ene Nathan Holscher. Het is altijd wel mooi als je een CD profiel ontvangt. Bij Holscher is daar iets bijzonders mee aan de hand. In het profiel staat dat hij klinkt naar wat er zou gebeuren als Dire Straits en armdruk wedstrijd zou verliezen van Townes van Zandt. Ga je naar Holscher’s website dan staat daar precies hetzelfde maar dan delft Dire Straits het onderspit aan Lyle Lovett. Ik doe daar niet moeilijk over of zo, maar naar het beluisteren van zijn nieuwe tweede CD Even The Hills rakelt hij daar wel een aantal aanknopingspunten op. De nog maar vijfentwintigjarige uit Cincinnati, Ohio afkomstige singer-songwriter noemt deze namen niet voor niets. Zoals ik het nu achteraf bekijk zou ik zeggen Rod Picott meets Nels Andrews. Maar ja dan hebben wij het weer over het independent circuit en dat scoort waarschijnlijk minder bij het grote publiek. Holscher moet het van zijn wapenfeiten hebben. Deze zijn dan ook glashelder definieerbaar. Zijn prachtige hese stem en broeierig donkere sferische muziek drukken je in de hoek en vragen om je attentie. Als je niet beter zou weten voel je de gloeiende hitte in Albuquerque, New Mexico. Die link legt hij overigens ook in het liedje Hard, High And Blue, “Got a friend in Albuquerque only one who never heard me”. Wie zou die vriend dan wel niet mogen zijn, bedenk ik mij nu ineens? Ik weet niet hoe zijn debuutalbum Pray For Rain uit 2004 geklonken heeft, maar één ding staat bij mij al vast deze jonge gozer heeft potentie en donders veel zeggingskracht. In de bedroefde titeltrack beschrijft hij het verlies en verlangen naar een overleden beminde. Je voelt gewoon de intens diepe teleurstelling omdat er nog een lange weg te gaan is. Man wat een meesterlijk, samen met Tasha Golden, duo gezongen nummer en Banjo kick afkomstig van ene Joe Bolinger. Verder vormen Josh Seurkamp en Ric Hordinski voor de rhythm sectie op respectievelijk drums en bas. Samen met de gewiekste Hordinski (Over the Rhine) produceerde Holscher de briljante vondsten op deze CD. We horen ook weer een Pedal steel, maar meneer Kenny Holycross heeft ervoor doorgeleerd. Je treft ze maar heel zelden aan dat zo’n onding zo mooi kan klinken en niet overdone aanwezig is. De nasleep van deceptie hoor je ook terug in het mid-tempo bezongen Pretty Words. “You got the car and I have the golfclubs.” Daarna luid het “You got your start back in Genesis seven. I lost my rib and my ticket to heaven”. Ja, ja en dan te bedenken dat dit volgens mij nog maar het begin is van een enorme carrière. Nathan Holscher kan een grote worden of dat bewaarheid wordt ligt helemaal aan u. Spring eens in het diepe zou ik zeggen. (Jan Janssen)