affair03

De derde week van juli was een echte soulweek. In eerste instantie was er het optreden van Eli “Paperboy” Reed in Paradiso. De kleine zaal bleek te klein te zijn voor deze nieuwe soul-sensatie uit Boston. Ik heb het eerste optreden van Reed aan mij voorbij laten gaan, want er stonden die week meerdere concerten op het programma. Bovendien had ik hem gelukkig al op het SXSW-festival te Austin aan het werk gezien (zie Border Affair South by Southwest 2008). Van Fred Broekman van het radioprogramma “Spinning The Blues” hoorde ik dat het geweldig was geweest. Gelukkig kunnen geïnteresseerden het Amsterdamse optreden op FabChannel bekijken! Voorts is hun debuutalbum “Roll With You” een absolute aanrader voor soulkikkers.

Wel was ik aanwezig bij de Stax Soul Revue die de mooie zaal van het Paard van Troje als podium had uitverkoren. Het Stax-platenlabel vierde onlangs haar vijftigste verjaardag en dat moest gevierd worden met een uitgebreide Europese tournee. Stax uit Memphis was in de 60’er en 70’er jaren succesvol met robuuste southern soul. Otis Redding, Sam & Dave, The Staple Singers, Rufus Thomas, Eddie Floyd, Isaac Hayes, en Booker T & the MG’s waren de grote namen uit de Stax-stal. Helaas waren de MG’s er niet als huisband, maar de achtkoppige band - met 4 heerlijke blazers en de in glitterjas gestoken, subtiele gitarist Thomas Bingham – klonk uiterst bedreven. William Bell is de ‘headliner’ van deze revue en die krijgt als laatste act ruimschoots de gelegenheid om de zaal in te pakken. Bell is inmiddels 69 jaar, maar hij oogt op het podium nog redelijk vitaal. Hij werd vooral bekend om zijn prachtige southern-soul-ballads. In 1961 scoorde William zijn grootste hit “You Don’t Miss Your Water (Till Your Well Turns Dry)”. Uiteraard werd dit nummer met veel verve door Bell gezongen. Maar het meeste indruk maakte hij met het gepassioneerd gezongen duet “Private Number”. Bell werd hierbij geassisteerd door een van de achtergrondzangeressen (in plaats van de oorspronkelijke zangeres Judy Clay).

N'Dambi Het Stax-label is weer nieuw leven ingeblazen en men probeert een graantje mee te pikken uit de nieuwe lichting soulmuzikanten. De soulzangeres N’Dambi (ooit achtergrondzangeres bij Erykah Badu) is daarvan een voorbeeld. Zij ziet er prachtig uit met haar enorme Afro-kapsel, witte hotpants en licht blauwe laarzen. Helaas heeft deze dame uit Dallas een (te lieve) uitstraling van een zoutpilaar en haar repertoire kan mij niet echt bekoren. N’Dambi heeft een prachtige donker bruine stem, die vooral bij oude ‘covers’ als “Respect Yourself” en “Watcha See is Watcha Get” (The Dramatics) het beste tot zijn recht kwam.

Vreemd genoeg was de openingsact van deze Stax Soul Revue de sensatie van de avond. The Soul Children was een van de producten van het succesvolle producersteam David Porter en Isaac Hayes. Dit kwartet werd vooral in het leven geroepen om het gat op te vullen dat Sam & Dave achterlieten na hun overstap naar het Atlantic-label. Muziek geïnspireerd door gospel, voorzien van een rauwe soul-saus. De muziek van The Soul Children ligt ook heel dicht bij die andere Stax-groep The Staple Singers. De originele leden John Colbert alias J.Blackfoot en Norm West waren aangevuld met de dames Queen Ann Hines en Cassandra Graham. Hun show zat vol dramatiek en emotioneel vocaal acrobatiek. Hoogtepunt was de aangrijpende uitvoering van de ballad “The Sweeter He Is”. Voorts bleek Queen Ann Hines een geweldige zangeres te zijn in “I’ll Be The Other Woman”. Aan het einde van de set werden alle vocale registers opengezet door de heren Colbert en West. Het was een geweldig kijkspel hoe die twee elkaar wisten op te jutten.

Rest na dit verpletterende optreden: Waar waren de soulliefhebbers? Het Paard was slechts voor de helft gevuld bij dit exclusieve optreden in Nederland. Ik vond het onbegrijpelijk.

De volgende avond was het de beurt aan The Neville Brothers. In een redelijk bezette zaal van Paradiso(maar ik had volle bak verwacht) gaven de broers hun bekende New Orleans R & B-show. Ik sta altijd versteld van de ongrijpbare back-beat- en syncope-ritmes (mede dankzij het ritme-tandem Eric Struthers en Willie Green). Alleen al daarvoor ga ik naar de broers Aaron (zang), Art (keyboards, zang), Charles (saxofoon) en Cyril (percussie,zang). The Neville Brothers hadden niets nieuws te melden en daar was ik alleen maar blij om. Alle succesnummers als “Iko, Iko”, “Fiyo on The Bayou”, “Hey Pockey Way”, “Tipitina”, “Big Chief” en “Yellow Moon” werden uit de kast gehaald. De stevige bodybuilder Aaron deed als een lief nachtegaaltje zijn hit “Tell it like it is”. Ach, mensen niets nieuws onder de zon en al klinkt het allemaal iets plichtmatiger en bezadiger: ik heb gewoon een zwak voor deze slome ‘swamp funk’!

Een van de grootste muzikanten uit Brazilië was dit voorjaar ook weer eens in Nederland te zien, namelijk Milton Nascimento. Ik zag Milton Nascimento een keer eerder in Nederland op het North Sea Jazz Festival in 1994. Het was –gek genoeg – de avond dat het Nederlands voetbalelftal zijn dramatische kwartfinale-wedstrijd op het WK speelde tegen de latere wereldkampioen Brazilië. Terwijl de Braziliaanse voetballer Branco onze keeper Ed de Goey schlemielig te slim af was met een houdbare vrije trap (de 3-2), speelde Milton Nascimento met zijn band de sterren van de hemel. Ik stond achter een paar mooie Braziliaanse meiden in sexy hotpants en had moeite om mijn aandacht niet op iets anders te richten. Na dit bruisende concert in het tropisch hete Congresgebouw heb ik deze Braziliaanse ster-muzikant nooit meer in Nederland gesignaleerd. Ik verwachtte dan ook een bomvolle zaal in de Melkweg, maar die was – vreemd genoeg - nauwelijks voor de helft gevuld. Gelukkig wel met een schare zeer enthousiaste fans.

Dat ik zo weg ben van Milton Nascimento komt vooral door die ongelooflijk mooie stem. Deze man kan zo ontroeren met die gevoelige, buigbare falsetto en toonhoogte. Daarnaast is hij bijzonder veelzijdig in zijn muziek,waarbij hij vele stijlen combineert zoals jazz, bossa nova, pop (Beatles), samba, bolero, klassiek, rock en allerlei inheemse wereldmuziek. Zijn muziek is kleurrijk en voorzien van prachtige melodieën. Elk album klinkt weer anders en in de 40 jaar dat hij inmiddels als muzikant actief is, heeft hij meer dan 30 albums op zijn naam staan.

Nascimento is onder meer bekend om zijn songs “Canção da América”(Song From America) en “Coração de Estudante” (een song over de begrafenis van de student Edson Luis, die in 1968 tragisch om het leven kwam door een politie-actie).

….”the student’s heart
Has to take care of life
Has to take care of the world’…

Het lied werd het volkslied voor de campagne van diretas já in 1984. Het werd ook gespeeld tijdens de begrafenis van de president Tancredo Neves het volgende jaar, die stierf voordat hij het ambt kon betrekken.

In 1974 maakte Milton met de jazz saxofonist Wayne Shorter een van zijn succesvolste albums, namelijk “Native Dancer”. Dit betekende zijn internationale doorbraak en leidde onder meer tot samenwerking van Amerikaanse muzikanten als Paul Simon, Pat Metheny en James Taylor. Nascimento verdiende een Grammy award in de categorie "Best World Music Album" in 1998 voor zijn album "Nascimento.

In de Melkweg had Nascimento een geweldige (jazz-)band meegenomen, die bij de aftrap even lekker mocht jammen. De inmiddels 66 jarige zanger zag er enigszins vreemd uit met zijn middellange ‘dreadlocks’. Waarschijnlijk een pruik, maar wat maakt het uit. Het grote wachten was op de meeslepende ballades. Vooral bij de songs “Travessia” en “Nos Bailes Da Vida” was het moeilijk om de oogjes droog te houden. Uiteraard ontbrak de heerlijke meezinger “Maria, Maria” niet in het ontroerende weerzien met deze Braziliaanse grote ster.

Het was een prachtig optreden van een artiest waarvan je kon zien dat de jaartjes beginnen te tellen. Hij oogde wat stram, maar zolang hij die stem maar houdt is er niets aan de hand.

Voor liefhebbers van Braziliaanse muziek is er een mooi standaardwerk genaamd The Brazilian Sound – Samba, Bossa Nova and the Popular Music of Brazil, geschreven door Chris McGowan en Ricardo Pessanha, Temple University Press ISBN 1-56639-545-3.

Zo, de kop is er af met deze nieuwe Border Affair voor het Real Roots Cafe. De volgende keer schenk ik aandacht aan nieuwe real country-acts uit Texas en een prachtig boek over Zydeco uit….Texas!

Paul Jonker