bennymulder

rrc_benny Op woensdag komt de nieuwe (VARA)radiogids en ik als achtjarige ren om elf uur de school uit om gretig de inhoud van dit blad op te zuigen. Mijn ouders, broer en zus hebben in feite geen gids meer nodig. Ze hoeven slechts mij te vragen, want ik ken de programmering van Hilversum I en Hilversum II uit mijn hoofd!

Radio, dat magische kastje! Van de PTT huren mijn ouders een luidspreker die verbonden is met een schakelknop met vier standen. Radiodistributie: twee Hilversummen en twee (populair en klassiek) met buitenlandse zenders (met wisselend aanbod:BBC, BRT, Wereldomroep e.d.). Popmuziek bestaat nog niet. Dat begint pas heel voorzichtig met “Tijd voor Teenagers” (Dick Duster, later met Herman Stok). Uitzendtijd 18.00 uur. Etenstijd! En dan mag de radio niet aan! Met twee koperdraadjes en een minuscuul oordopje fabriceer ik een verbinding met de twee pooltjes van de radiodistributie. Zo kan ik toch luisteren, jammer dat er aan tafel zo veel gepraat wordt. Ik kan nauwelijks de uitzending volgen.

Is in mijn prille jeugd de liefde voor muziek al geboren?

De eerste pick-up thuis is een koffergrammofoon aangeschaft met behulp van ‘CENTRA’ zegels, mijn vader is namelijk als kleine zelfstandige kruidenier een klein Centra zelfbedieningswinkeltje begonnen. Het eerste singletje koopt mijn zuster: “Morgen ben ik de bruid” van Willeke Alberti. Hoewel ik het een plaatje van niks vind, draai ik hem vaak. Geweldig dat ritueel, de single op de draaitafel leggen en dan de naald er op! Als veertienjarige Uloscholier bezit ik geen rooie duit, dus van het zelf aanschaffen van het door mij o zo begeerde vinyl is geen enkele sprake. Maar dat heb ik in latere jaren ruimschoots ingehaald! Ik koester nog steeds mijn ruim duizend elpees bevattende verzameling!

Muziek, ach ik kan geen dag zonder. Radio London, Hitweek (later Aloha), Wim Noordhoek, Jan Donkers (Amigos De Musica), Wim Bloemendaal (Nashville), OOR (Herman van der Horst!) zijn van invloed geweest op mijn muziek-smaakontwikkeling. Van recenter datum moet ik nog No Depression (helaas ter ziele) en Heaven noemen. En niet te vergeten het internet met zijn vele geweldige muziekblogs van medemuziekliefhebbers ‘all over the world’!

Tsja muziek. Het scala is zo groot en er is zo veel om van te genieten! Neem nou klassiek, ja daar hou ik óók van, met zijn prachtige opera’s, dat is toch de popmuziek van vroeger. Bijna allemaal geschreven in opdracht en gecomponeerd om bij de toehoorder in de smaak te vallen, dus in feite net zo commercieel als de CD’s van nu. (Mijn componisten top drie: 1. Mozart, 2. Bach, 3. Händel)

Mijn CD-verzameling kent vele smaken en bevat vele helden. Als overheersende smaak proef je vooral rootsachtige ingrediënten: country & blues (de bronnen van de rock), folk, singer-songwriter, soul en alles wat daarmee annex is. En de helden? Dat is even moeilijk te beantwoorden als de vraag aan Beatrix: “Wat is uw favoriete zoon?” Vooruit, met het mes op de keel: Ry Cooder, Lyle Lovett en John Prine. Maar ook ‘minor artists’ als Wilbert Harrison en Gove Scrivenor. En…, en…, en... oh, wat moeilijk! De mooiste stemmen bezitten Emmylou Harris, Sam Cooke en Jussi Björling.

Muziek. Ik beluister het veel, mijn vrouw Tsjikkie is een echte boekenfreak en duldt mijn passie. Een enkele keer vraagt ze: “Wat is dit voor plaatje?” De enige beperking die ze me oplegt is het draaien van Tom Waits in haar aanwezigheid.

‘Records are life’ volgens Andy Pratt en Gustav Mahler beweerde ooit: “Het belangrijkste in muziek staat niet in de noten”. Helemaal mee eens!

(Notendopje:Ik ben van 1947, ben bijna 35 jaar getrouwd met Tsjikkie en heb lang in het onderwijs gewerkt. Verder ben ik gek op wijn, kookboeken en theater)