|
Een ijzingwekkende noordenwind zorgt voor een van de koudste dagen, die SXSW in haar 24 jarig bestaan heeft mogen meemaken. Ik besluit mijn heil te zoeken bij het Mexicaanse restaurant Jovita’s, waar Twangfest een geweldige Americana-line-up heeft. Bij aankomst blijkt dat Jovita’s tot aan de nok gevuld is met mensen. De bruisende rock van The Waco Brothers kan men alleen maar horen. Je moet een giraffe zijn om iets op het podium waar te nemen … dus teleurgesteld druip ik af. Dan maar naar South Congress. Bij de Home Slice Pizza speelt een onbekend bandje dat mij niet echt kan bekoren. Aan de overkant bij het atelier Yard Dog speelt Tim Easton in de bittere kou. De wind staat ongunstig, waardoor ik gauw een andere plek zoek. Aangekomen bij het parkeerterrein van de koffietent Jo’s speelt Austin’s nieuwe belofte Sahara Smith net haar laatste noten. Dan maar naar binnen bij The Continental Club voor de traditionele show van psychobilly-held Mojo Nixon. Ook daar is het barstensvol met een flinke rij wachtenden om binnen te komen. Uiteindelijk probeer ik het nog in de patio van restaurant Guero’s. Er speelt een trio en ik herken de gitarist Rich Brotherton, die met verkleumde handen de juiste snaren probeert aan te slaan. Hij begeleid een zanger, die met verve pakkende verhalende liedjes zingt. Ondanks de bittere kou zit ik de hele set uit. Ik sta paf van deze singersongwriter, die met zijn aansprekende beeldende teksten enorme indruk op mij maakt. Het blijkt Matt Harlan te zijn, die onlangs debuteerde met “Tips & Compliments”. Mijn ijskoude zoektocht heeft dan toch nog iets moois gebracht.
In de Austin Music Hall wordt voor de 28e keer The Austin Music Award Show gehouden. The Texas Sheiks geven er een performance ter nagedachtenis van de vorig jaar overleden Stephen Bruton. De laatste muzikale bijdrage van Bruton was gewijd aan het opnemen van “Walk By Faith”, het prachtige album van de Sheiks met akoestische ‘string band music’ uit de twintig en dertiger jaren. Texas Sheiks is een allstar-formatie van leider Geoff Muldaur aangevuld met zijn vroeger jug-maatje Jim Kweskin, bluesmuzikant Johnny Nicholas, steel en dobrospeler Cindy Cashdollar, bassist Bruce Hughes, pianist Floyd Domino en fiddler Suzy Thompson. Zij waren er allemaal en het was een genot om zoveel grootheden op het podium te zien. Geoff Muldaur opent met “The world is going wrong”, waarbij Cindy Cashdollar excelleert op de dobro. Johnny Nicholas neemt op overtuigende wijze de Big Bill Broonzy bluessong “All By Myself” voor zijn rekening. Bruce Hughes eert Stephen Bruton met de uitvoering van een Bruton-song. Jim Kweskin neemt het door Bob Wills bekend geworden liedje “Fan It” voor zijn rekening. Het was een heerlijk optreden met nieuwe, verrassende versies van oude bluessongs, Western Swing en ragtime music.
Vervolgens mocht Will Sexton, die geëerd werd voor zijn support-aktiviteiten van nieuwe muzikanten in Austin, één van zijn nieuwe pupillen in het spotlicht brengen. Het was Sahara Smith, een mooie slanke roodharige zangeres met een prachtige stem. Daarna was het de beurt aan Sarah Jarosz die in haar eentje een fraaie set deed met indrukwekkende ‘mountain-music’. Sarah was een van de grote winnaars bij de Austin Music Award Show, die in de categorieën Country/Bluegrass, Folk en Female Vocals als beste te voorschijn kwam. De Austin-rocker Bob Schneider was de grote winnaar met liefst 6 awards.
Het werd tijd om te verkassen want ik wilde Dan Dyer zien. Aangekomen bij Momo’s moest ik door de geluidslawine van de Deense groep The Good The Bad heen. Het trio speelde een mix van Dick Dale en Bo Diddley achtige muziek. Het was koddig om te zien hoe lauw het publiek reageerde op de energiek opererende band. Zo’n contrast heb ik zelden meegemaakt.
Dan Dyer is een onbekende muzikant uit Austin, die ik na het beluisteren van het magnifieke titelloze album uit 2008 beslist eens live wilde zien. Zijn muziek is een soort blue eyed soul met een gospel ‘bite’. Hij had twee geweldige begeleiders in zijn band waaronder een heerlijk jazzy spelende drummer. Het was een mooi optreden met als hoogtepunt zijn versie van het funky “I Walk On Guilded Splinters”. Wilt u weer eens iets nieuws ontdekken: luister dan naar dit prachtige titelloze album van Dan Dyer en ontdek die heerlijk gruizige soulstem!
Aan het einde van de avond besloot ik naar Sam’s Town Point te gaan. De hele dag was daar al veel te doen. Ik was net te laat om Ramsey Midwood te zien, maar de laatste act mocht er ook zijn namelijk Kevin Russell’s Shinyribs. De voorman van The Gourds was enorm op dreef en praktisch iedereen in het hele cafe was aan het dansen. Wat een heerlijke muziek en dit was een uitstekende swingende afsluiting van deze koude zaterdag.
|
