|
Het is al weer een mooie zonnige dag. Het is tijd voor de jaarlijkse showcase van Twangfest, een non-profitorganisatie uit St Louis, die al meer dan 10 jaar actief is in de alternatieve country wereld. In het Mexicaanse restaurant Jovita’s is een binnen- en buiten-podium, waarop 10 acts zullen spelen. Bij binnenkomst is de frêle countryzangerer Elizabeth Cook al met haar set begonnen. Ik ben niet zo gecharmeerd van haar vreemde kindstemmetje, maar met haar enthousiasme en humor zet zij een vermakelijke show neer. Als haar gitarist een nummer mag spelen trekt Elizabeth haar dansschoentjes aan en toont zij haar lenigheid met supersnelle Ierse danspasjes. Buiten spelen cellist Ben Sollee en singersongwriter Daniel Martin Moore een prachtige set met een mix van folk, new grass en country. Deze muzikanten uit Kentucky spelen onder meer nummers van hun protestalbum ‘Dear Companion’, waarmee zij aandacht vragen voor de schade die de mijnbouw (Mountain top removal) in hun streek aanricht. Hun ingetogen, veelzijdige muziek is de verrassing van deze middag.
Diplomats of Solid Sound uit Iowa City brengt heerlijke partymuziek, die de tijden van The Raylettes doen herleven. De flinke band brengt gruizige R & B met lekkere blazers en twee wulps swingende danseressen. Carrie Rodriguez speelt inmiddels binnen nummers van haar nieuw te verschijnen album met louter covers. Zij heeft veel steun aan haar fantastische jonge band, waarbij vooral de veelzijdige gitarist Hans Holzen opvalt. Aan het einde van de set zingt Carrie een Spaanstalig nummer, dat haar overleden tante Ava Garza regelmatig vertolkte. Dan blijkt dat Carrie’s zang steeds beter en gepassioneerder klinkt. Het concert van Ray Wylie Hubbard moet ik helaas missen door privé-verplichtingen. Zijn zoon Lucas speelt tegenwoordig mee in zijn band. Als ik weer terug ben, zie ik een optreden van Gordon Rano (bekend van Violent Femmes) & The Ryans. Het is een onderhoudende set vol humoristische onderbrekingen. Buiten speelt Matt The Electrician (heeft met zijn lange haar een gedaantewisseling ondergaan) samen met multi-instrumentalist Jeff Plankenhorn. De twee muzikanten vullen elkaar fantastisch aan in deze semi-akoestische set.
Dan is het ’s avonds tijd voor de blues. In de donkere kleine club Amsterdam Cafe houdt Eddie Stout met zijn label Dialtone Records zijn jaarlijkse bluesshow. Bij binnenkomst zijn de Texas Eastside Kings reeds bezig. Deze band begeleidde in de 50’er en 60’er jaren (de hoogtijdagen van de blues in het oosten van Austin) grootheden als Guitar Slim, T-Bone Walker en BB King. Trompetspeler Donald “Duck” Jennings speelt/zingt klassiekers als Mickey Gilley’s “Funny How Times Slips Away” en “Sweet Sixteen”, maar gelukkig ook wat minder voorspelbare nummers. The Texas Blues Preacher, Rev. K.M. Williams is de volgende act. Deze muzikant schijnt zijn eerste gitaarles op 7 jarige leeftijd te hebben gehad van niemand minder dan de ‘slide-koning’ Elmore James. Hij speelt op een sigarenkistje zeer rauwe rudimentaire blues. Met zijn monotoon rockende boogies lijkt hij enigszins op de John Lee Hooker uit de beginjaren. Na een paar nummers besluit ik even de blues te verlaten. In de buurt speelt namelijk de singersongwriter Hayes Carll, namelijk in de populaire club Antone’s. Het is er bomvol en erg warm. Wat een verschil met de kleine kroeg waar ik vandaan kom. Hayes speelt met een flinke band en ik geniet van zijn fantastische performance. Deze lange jongen wordt steeds beter. Hopelijk komt hij binnenkort weer eens naar Nederland.
Terug bij Amsterdam Cafe ben ik net op tijd voor het optreden van Hosea Hargrove. Deze 80 jarige muzikant is de huidige meester van de zogenaamde ‘transitional blues’, de elektrische gespeelde country blues. Gitaarbeulen als Bill Campbell en Jimmy Vaughan hebben veel geleerd van Hosea Hargrove, die in 1956 naar Austin kwam. Zijn primitieve, simpele en ‘basic’ stijl vormen de basis van deze ‘urban low down blues’. Het klinkt losjes en rommelig. Na de teveel uitgekauwde nummers als “Rock Me Baby”en “Hoochie Coochie Man” volgt gelukkig minder voorspelbaar werk van deze muzikant die vorig jaar werd gekozen in the Texas Music Hall of Fame. . Het is een mooi einde van deze heerlijke dag. Helaas heb ik geen energie meer voor de geweldig opwindende ‘chicano soul” van The West Side Horns. Dat is heel spijtig, want deze heren uit San Antonio brengen een uiterst swingende show met R&B, soul, blues en jazz. The Moeller Brothers (flinke gitaarbeulen) zouden als gasten meedoen.
|
