Vorig jaar stond A.J. Roach samen met Nels Andrews in het sfeervol ingerichte keukencafé. Van Cultureel Podium Roepaen in Ottersum. Na het optreden nam Andrews zijn maatje mee om de Roepaen kapel te bezichtigen. Roach mond viel open “man dit is niet te geloven”. Meteen probeert de mountainman zijn enorme stem uit. “okay, this should do it. Next time I’ll be back and want to do show in this Cathedral”. Het Real Roots Café was getuigen van hoe deze woorden bewaarheid werden.
De nog jong ogende zangeres en liedjes schrijfster Leine (aka Marjoleine Reitsma) opent voor A.J. Roach. De Amsterdamse komt goed en erg vriendelijk van het podium en creëert zo in haar eentje haar eigen sfeertje. Hoewel ze haar liedjes voornamelijk stoelt op de bekende, vaak ingewikkelde, Jazz patronen, komt ze het best tot haar recht wanneer ze haar liedjes simpel houd. Op die momenten hoor ik een muzikale mix die sterk doet denken aan Beth Orton en Sophie Zelmani. Leine’s gitaarspel is prima verzorgd en de liedjes zorgen voor voldoende afwisseling. Zo manifesteert ze zich als een volleerd storyteller en waar fluitkunstenares. In het liedjes Birds in Flight gebruik ze vindingrijk al klik klakkend haar mondholte. Mooi en intersant optreden van die Leine die wat mij betreft in haar eentje gemakkelijk gelijke tred houd met het in Nederland over het paard getilde Room Eleven.
In de pauze moet het A.J. Roach trio nog opbouwen en soundchecken. Roach komt namelijk rechtstreeks uit Belgische Mortsel. Met Roach op Banjo, Alisa Rose op viool en Adam Roszkiewicz op Mandoline wordt de show geopend met een instrumentaal hoogstandje. Door het opzwellen van huidharen (kippenvel) maakt het A.J. Roach Trio meteen duidelijk dat we een bijzonder middag kunnen verwachten. Roach enorme loepzuivere stem komt in het begin haast rechtstreeks van het podium. Alisa Rose vioolspel sluit in bepaalde passages naadloos aan op Roszkiewicz mandolinespel. De twee voelen elkaar aan en stellen zich dienstig op. Roach voelt dit aan en laat ook geen moment onbenut dit tot uitdrukking te brengen. Roach legt zijn liedjes uit “het zijn meestal liedjes die gaan over korte en heftige relaties” zegt hij. De grapjas gedraagt zich als een rasechte performing entertainer. Hij is in topvorm en weet waar hij voor kwam, “de Roepaen galm”. Die gebruikt hij terwijl hij zijn verhalen verteld en zijn liedjes zingt. Roach grijpt zijn kans en blikt terug met songs van zijn debuutalbum Dogwood Winter en zijn recent verschenen Revelation. Ook blikt hij vooruit en brengt veelbelovende nieuwe songs ten gehore. Een aantal van die magnifiek uitgevoerde songs kunt u overigens geheel gratis downloaden van zijn website (www.roachmusic.com). Na ruim één uur denkt Roach af te kunnen sluiten met een schitterend, rechtstreeks in de Roepaen kapel, gezongen acapella Appalachian liedjes. Een staande ovatie valt hem dan terecht ten deel. Het trio keert terug op het podium en dan gebeurt er weer iets wat we vaak en alleen maar zien op Cultureel Podium Roepaen. Microfoons worden naar de achtergrond verwezen en Roach doet dat waarover hij die nacht tevoren al had gedroomd. Het liedje Revelation wordt zonder stekkers de kapel ingesmeten. Ik constateer tranen van emotie en blijdschap bij het aanwezige publiek.
Een groot deel van Roots minnend Nederland lied het jammer genoeg afweten. Ruim zestig bezoekers waren maar getuigen van de afsluiting van een perfect geprogrammeerd Cultureel Podium Roepaen seizoen. Klinkt misschien een beetje gek maar het gestaag groeiende Roots legioen klaagde een paar jaar geleden steen en been over het ontbreken van Roots podia in Nederland. Nu het er eindelijk is laat men het erbij zitten. A.J. Roach had daar geen boodschap aan “this is rock ‘n’ roll man” en kwam ruimschoots zijn afspraak na.
