|
Elke SXSW-editie is vrijdag de dag van het maken van de moeilijke keuzes. Deze keer maakte ik de juiste keuze, want de Vanguard/Sugar Hill/Paste SXSW Day Party was een heerlijke muziek-middag met relatief onbekende acts. De happening vond plaats in de juppie-tent The Belmont, gelegen aan 6th Street. Maar eerst wilde ik John Hiatt aan het werk zien. Op de parkeerplaats van de populaire platenzaak Waterloo Records speelde Hiatt met een fantastische band. Hij opende met de populaire song “Master Of Disaster”, maar richtte zich daarna vooral op liedjes van zijn nieuwe album “The Open Road”. Toch maakte hij in zijn set van 40 minuten nog ruimte voor klassiekertjes als “Slow Turning”, Memphis In The Meantime” en “Tennessee Plates”. Dit was een spetterende opening van de dag!
De jonge, (in Austin) zeer populaire zangeres Sarah Jarosz speelde een mooie set op de patio van The Belmont. In haar eentje (gitaar en mandoline) weet zij met haar interessante liedjes te boeien. Sarah is een natuurtalent, die met haar melodieuze mix van bluegrass, folk en country een grote toekomst heeft. Heel verrassend klonk de set van de mij onbekende Daphne Willis. Deze jonge dame uit Chicago debuteerde onlangs op het Vanguard label met “What I Say”. Een prima afwisselend album dat ik u kan aanbevelen. Met haar trio overtuigde Daphne met mooie luisterliedjes. Zij heeft een prachtige volle stem. Een dame om in de gaten te houden.
Na twee rustige acts mocht Sarah Borges met haar Broken Singles de boel even flink wakker schudden. Dat gaat haar heel gemakkelijk af, ondanks de geluidsproblemen aan het begin. Ik volg deze dame al 5 jaar en elk jaar is het weer feest. En elk jaar moet ik weer gaan zeiken: WIE HAALT DEZE DAME NU EINDELIJK EENS NAAR NEDERLAND!!!
Het contrast met de wervelwind Sarah Borges kon haast niet groter zijn, toen The Living Sisters hun hemelse vocalen ten gehore brachten. Met deze muziek wil ik te zijner tijd mijn hemelvaart regelen. Slechts begeleid door een gitaar en/of melodica kwamen de stemmen van Eleni Mandell, Inara George en Becky Stark volledig tot hun recht. Deze drie dames uit Los Angeles bekroonden hun samenwerkingsverband in maart met een album op Vanguard Records getiteld “Love To Live”. Muziek die heel dicht leunt aan de eerste albums van The Roches en van harte aan te bevelen voor liefhebbers van ‘close harmony singing’.
The Watson Twins uit Los Angeles waren de volgende act. De zussen hadden een uitstekende band met een opvallend goede keyboardspeler. Echter de poppy-liedjes klonken niet bijster interessant, waardoor het optreden – ondanks het enthousiasme van deze prachtige dames – wat vlakjes overkwam.
Mayer Hawthorne (de blanke zanger met een moderne motown-sound) was de eerste act op de geweldige soulavond die in de Austin Music Hall zou plaatsvinden. Bij aankomst bleek dat Mayer – tot mijn ontsteltenis – al had gespeeld. Weer eens verkeerd in het programmaboekje gekeken! Black Joe Lewis and the Honeybears speelden een thuiswedstrijd. Deze populaire gruizige soulmachine bezit een hoog funkgehalte. Aan het einde verzoop de show in te ver doorgevoerde psychedelica. Toch was het een vermakelijk opstapje voor de show van Raphael Saadiq, waar velen naar uitkeken. Raphael was gestoken in een mooi rood pak. Het lenige, energieke mannetje legde heel wat meters af om het publiek in te palmen. In zijn uitstekende band speelde echter een veel te hard afgestelde bassist, waardoor voor mij de lol direct vergalt was. Iedereen sprak van het concert van de avond. Voor mij was het de grootste deceptie. Gelukkig was het geluid bij Smokey Robinson weer in orde. Een show vol entertainment en jeugdsentiment. Af en toe kreeg Smokey even rust als twee wulpse danseressen de boel opfleurden. Het was nog net geen Las Vegas-gehalte. Smokey oogde heel vitaal en het was een lust voor het oor om “Ooh Baby Baby” weer eens live te horen. De oude meester bracht ook nog een heerlijke Temptations-medley met “The Way You Do The Things You Do”, “Get Ready” en “My Girl”. De zaal zong het luidkeels mee.
Hoogtepunt van de avond was de wervelende show van Sharon Jones and the Dap-Kings. De 53 jarige souldiva ontpopt zich als een weergaloze frontvrouw vol levenslust en energie. Sharon lijkt gemaakt van elastiek; haar danspasjes zijn onnavolgbaar. The Dap-Kings is een ervaren, solide live-band, die garant staat voor een oogverblindende soulrevue. In jaren heb ik niet zo’n heerlijke soulshow ondergaan!
Onderweg naar huis besluit ik toch nog even de club Momo’s te bezoeken. Daar is Chuck Prophet net begonnen met zijn show. Ondanks mijn vermoeidheid hou ik het de hele set vol. Ja, Chuck stelt nooit teleur en het is weer genieten met spetterende versies van “Hot Talk” en “Doubter Out Of Jezus”. Daarnaast eert hij - de die week overleden - Alex Chilton met drie van zijn liedjes namelijk “Bangkok”, Boogie Shoes” en “Hey Little Girl”.
Zeer voldaan duik ik uiteindelijk mijn bedje in.
|
